Pelin Batu, poetry in two languages

Posted: 11/06/2021 by vequinox in Literature

I met Pelin Batu at the Michai Eminescu International Poetry Festival in Craiova, Romania in 2017. Her poetry impressed me greatly at the Festival but I never knew that her poetics would sound so great in my mother tongue, until I decided to ask for her permission to translate a few of her poems in Hellenic and the result is a true delight to the eyes and ears of poetry lovers both in English and Hellenic. Enjoy!

Muted Pygmalion

Her skin grafted

into a pink,

an ivory

of

war

carved

into smooth limbs,

veins as dry

as riverbeds,

and no soul

to be seen.

I have made her,

she with a closed face

older than Greece.

When we do not see her face

we become part of something intimate

partaking in an act of stealing, never fulfilled.

The frustration of never seeing that face,

the anticipation of that face

will breed desire.

This sculpting

of

bone

is consummation

that comes from the depth of loss.

She is mine and mine alone.

I see my spirit flit

in the corner of that mirror

a terrible splendor

aching inside out.

It wants to enter her

orifices

so that she may speak

and be.

Now say to me, your maker,

that you love

that which you only know is me,

the fruit of my craft.

But you speak not,

just as well

for when we speak we spoil it all.

There she sits

my pride, my beauty

a model of perfection with no mind that is her own.

Άφωνος Πυγμαλίων

Το δέρμα της ράφτηκε

σε ροζ χρώμα

ελαφαντόδοντο

πολέμου

διαμορφωμένο

σε ομαλά άκρα

φλέβες σαν όχθες ποταμού

κι η ψυχή

αόρατη.

Τη δημιούργησα

με βουβό πρόσωπο

αρχαιότερο απ’την Ελλάδα.

Όταν δεν βλέπουμε το πρόσωπο της

γινόμαστε κάτι οικείο

που ποτέ δεν ολοκληρώνεται

ενώ παίρνουμε μέρος στην κλοπή.

Το άγχος που δεν βλέπουμε το πρόσωπο αυτό

κι η αναμονή για το πρόσωπο αυτό

θα επαυξήσει την επιθυμία.   

Τούτο το σκαλισμένο

κόκαλο

αναλώνει ότι

πηγάζει απ’ το βάθος της έλλειψης.

Είναι δική μου, καταδική μου.

Το πνεύμα μου φευγαλέα διαγράφεται

στη γωνιά του καθρέφτη

τρομερή λάμψη

που πονεί εκ των έσω προς τα έξω.

Ποθεί να διεισδύσει

τις οπές της

για να μπορέσει μιλήσει 

και να υπάρξει.

Τώρα πες σ’ εμένα το δημιουργό σου,

πως αγαπάς

αυτό που γνωρίζεις πως είμαι εγώ,

καρπός της τέχνης μου.

Μα δεν μιλάς,

αφού όταν μιλάμε μολύνουμε τα πάντα.

Να την λοιπόν, που κάθεται εκεί,

περηφάνια μου, ομορφιά μου

εξαίσιο μοντέλο δίχως γνώμη δική της.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s