Νίκος Δόικος, Νόστος

Posted: 26/05/2021 by vequinox in Literature

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Νόστος

Ένα δέντρο ένα λιθάρι
αργοπετώ προς τον Βαρδάρη
επτά μολόχες στο ένα χέρι
γιατί κανείς ποτέ δεν ξέρει
ο φύλακας στων ποταμών τη σμίξη
πόσα σεντέφια θέλει ν’ ανοίξει
τη μοναδική του κάστρου πύλη
εκεί που ανάβουν το καντήλι
όταν εξόριστος αιώνων επιστρέφει
από μακριά κι αμέσως γνέφει
«όλα καλά» στον σύντροφο από πέρα
που άσπρισε προσμένοντας τη μέρα
να δει το δέντρο που το φύτεψε μικρός
στης αθωότητας το χώμα ο πικρός
να σμίξει με φανταστικήν αγαπημένη
που αιώνες τώρα τάχα περιμένει
και το λιθάρι απ’ όπου σαν σε βήμα
κάποτε απήγγειλε το πρώτο ποίημα

Ένα δέντρο ένα λιθάρι πλάι στο ρέμα
αγάπη που αποδήμησε
αφήνοντας τρεις στάλες αίμα
τρεις στάλες ταπεινό τοπίο
κάτι δικό της για ενθύμηση στο κρύο

Από τη συλλογή Επιστροφή στον 21ο αιώνα (2019) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

View original post

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s