Archive for 20/05/2021

Constantine P Cavafy-Poems

Posted: 20/05/2021 by vequinox in Literature

ΕΙΣ ΤΑ ΠΕΡΙΧΩΡΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

Σαστίσαμε στήν Αντιόχεια όταν μάθαμε

τά νέα καμώματα τού Ιουλιανού.

Ο Απόλλων εξηγήθηκε μέ λόγου του, στήν Δάφνη!

Χρησμό δέν ήθελε νά δόσει (σκοτισθήκαμε!),

σκοπό δέν τόχε νά μιλήσει μαντικώς, άν πρώτα

δέν καθαρίζονταν τό εν Δάφνη τέμενός του.

Τόν ενοχλούσαν, δήλωσεν, οι γειτονεύοντες νεκροί.

Στήν Δάφνη βρίσκονταν τάφοι πολλοί.—

Ένας απ’ αυτούς εκεί ενταφιασμένους

ήταν ο θαυμαστός, τής εκκλησίας μας δόξα,

ο άγιος, ο καλλίνικος μάρτυς Βαβύλας.

Αυτόν αινίττονταν, αυτόν φοβούνταν ο ψευτοθεός.

Όσο τόν ένοιωθε κοντά δέν κόταε

νά βγάλει τούς χρησμούς του  τσιμουδιά.

(Τούς τρέμουνε τούς μάρτυράς μας οι ψευτοθεοί).

Ανασκουμπόθηκεν ο ανόσιος Ιουλιανός,

νεύριασε καί ξεφώνιζε: Σηκώστε, μεταφέρτε τον,

βγάλτε τον τούτον τόν Βαβύλα αμέσως.

Ακούς εκεί; Ο Απόλλων ενοχλείται.

Σηκώστε τον, αρπάξτε τον ευθύς.

Ξεθάψτε τον, πάρτε τον όπου θέτε.

Βγάλτε τον, διώξτε τον. Παίζουμε τώρα;

Ο Απόλλων είπε νά καθαρισθεί τό τέμενος.

Τό πήραμε, τό πήγαμε τό άγιο λείψανον αλλού.

Τό πήραμε, τό πήγαμε εν αγάπη κ’ εν τιμή.

Κι ωραία τωόντι πρόκοψε τό τέμενος.

Δέν άργησε καθόλου, καί φωτιά

μεγάλη κόρωσε: μιά φοβερή φωτιά:

καί κάηκε καί τό τέμενος κι ο Απόλλων.

Στάχτη τό είδωλο  γιά σάρωμα, μέ τά σκουπίδια.

Έσκασε ο Ιουλιανός καί διέδοσε—

τί άλλο θά έκαμνε—πώς η φωτιά ήταν βαλτή

από τούς Χριστιανούς εμάς. Άς πάει νά λέει.

Δέν αποδείχτηκε  άς πάει νά λέει.

Τό ουσιώδες είναι  πού έσκασε.

IN THE SUBURBS OF ANTIOCH

We were baffled in Antioch

when we learned of Julian’s new exploits.

Apollo explained himself clearly at Dafni!

He wouldn’t pronounce an oracle (who cares!),

he didn’t intend to prophesy, unless

his temple at Dafni was purified first.

He was disturbed, he declared, by the neighboring dead.

There were a lot of tombs at Dafni.—

one of the dead buried there was

the marvelous, glory of our church,

the saint, the victorious martyr Vavylas.

This was the reason, this was the one the phseudo-god feared.

As long as he felt him near he didn’t

dare to give his oracles; he was silent.

(the phseudo-gods tremble before our martyrs).

The profane Julian rolled up his sleeves,

he got vexed and shouted: Exhume this Vavylas

at once. Lift him up, move him away,

do you hear me? Apollo is annoyed.

Lift him up, take him immediately.

Take him wherever you wish. Exhume him,

Dig him up, throw him out. Are we playing now?

Apollo said that we need to purify the temple.

We took him; we moved the holy corpse elsewhere.

We lifted him, we moved him with love and with honor.

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Ρανίδες ύδατος και αίματος

Λίγες πέτρες απόμειναν μονάχα,
μετά ’πό τόσα θέατρα,
πύργους και χαρακώματα.

Σπλάχνα βαρύτιμα.

Κάθε αμπέλι ακριβό σαν ένα αστέρι.
Μια Ελιά να λες πως
κάρπισεν η πλάση ολάκερη.
Κάθε Πλατάνι θόλος τ’ ουρανού,
ίσκιος βαθύς σαν να ’ναι όλην η δροσιά
της γης συμμαζεμένη.

Ρανίδες ύδατος κι αίματος μονάκριβες
κυλούν στις φλέβες της ξερολιθιάς.

Μονάχα η Γλώσσα μου βαφτίζει το νερό
«νεράκι του Θεού», «ψωμάκι» το ψωμί
«γλυκό ψωμί», «ελίτσα» την ελιά.

Δεν λέμε «η γη μας»,
λέμε «σε μια σπιθαμή γης»,
«δυο βήματα πιο κει»,
«μιαν αγκαλιά κλωνάρια».

Με το κορμί μετράμε τ’ αγαθά,
με τις παλάμες, πήχεις, πιθαμές και πέλματα,
κι όλα τους να ζυγιάζονται
μ’ αντίβαρον ιδρώτα,
ρανίδες σπάνιες, ακριβές,
ρανίδες ύδατος και αίματος,
σταλαματιά, σταλαματιά,
πάνω σε στάχυα, δίχτυα, σ’ αγκωνάρια,
χαράματα ν’ αλέθουμε όλα τ’ άστρα τ’ ουρανού
μέσα σ’ ένα φραγκόφτυαρο αρμολόι
και κάθε δείλι ν’ αγοράζουμε όνειρα
(έτσι έμαθε…

View original post 52 more words