Autumn Leaves, poetry by Manolis Aligizakis

Posted: 05/05/2021 by vequinox in Literature


Το νυχτικό σου ακουμπά στο πάτωμα
και του κορμιού σου το περίγραμμα
ολοφάνερα αιθέριο

που η δροσιά ανελέητα πολιορκεί
τις γάμπες σου και διατάζει
την κάθε κίνησή τους κι εγώ

μιαν εκκλησιά να χτίσω πεθυμώ
να μοιάζει του κορμιού σου
και με το ιερό να στέκεται

ανάμεσα στ’ ολόασπρο κενό
που διαγράφουν οι γλουτοί σου
και σε σημείο προσκυνήματος

για τις ερχόμενες γενιές
μια εικόνα θα κρεμάσω
ψηλά εκεί που ο θυμός καταλαγιάζει

κι η ήβη σου
αλάθητος κριτής
των ζωντανών και των νεκρών


Your gown touches the ground

outline of your body

visible deliciously ethereal

breeze voraciously besieges your legs

dictating their every move and

I want to build a church

to match your angelic shape

an altar to erect 

atop the inviting space

designed by your thighs and

point of reverence for

the upcoming generations

an icon to place high up

where the anger subsides and

your mound stands

unerring judge of both

the dead and the alive

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s