Archive for 05/05/2021

Autumn Leaves, poetry by Manolis Aligizakis

Posted: 05/05/2021 by vequinox in Literature

ΝΥΧΤΙΚΟ

Το νυχτικό σου ακουμπά στο πάτωμα
και του κορμιού σου το περίγραμμα
ολοφάνερα αιθέριο

που η δροσιά ανελέητα πολιορκεί
τις γάμπες σου και διατάζει
την κάθε κίνησή τους κι εγώ

μιαν εκκλησιά να χτίσω πεθυμώ
να μοιάζει του κορμιού σου
και με το ιερό να στέκεται

ανάμεσα στ’ ολόασπρο κενό
που διαγράφουν οι γλουτοί σου
και σε σημείο προσκυνήματος

για τις ερχόμενες γενιές
μια εικόνα θα κρεμάσω
ψηλά εκεί που ο θυμός καταλαγιάζει

κι η ήβη σου
αλάθητος κριτής
των ζωντανών και των νεκρών

GOWN

Your gown touches the ground

outline of your body

visible deliciously ethereal

breeze voraciously besieges your legs

dictating their every move and

I want to build a church

to match your angelic shape

an altar to erect 

atop the inviting space

designed by your thighs and

point of reverence for

the upcoming generations

an icon to place high up

where the anger subsides and

your mound stands

unerring judge of both

the dead and the alive

Constantine P. Cavafy-Poems

Posted: 05/05/2021 by vequinox in Literature

ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ

Τον μοιάζει βέβαια η μικρή αυτή,

με το μολύβι απεικόνισις του.

Γρήγορα καμωμένη, στο κατάστρωμα του πλοίου

ένα μαγευτικό απόγευμα.

Το Ιόνιον πέλαγος ολόγυρα μας.

Τον μοιάζει. Όμως τον θυμούμαι σαν πιο έμορφο.

Μέχρι παθήσεως ήταν αισθητικός,

κι αυτό εφώτιζε την εκφρασί του.

Πιο έμορφος με φανερώνεται

τώρα που η ψυχή μου τον ανακαλεί, απ’ τον Καιρό.

Απ’ τον Καιρό. Είν’ όλ’ αυτά τα πράγματα πολύ παληά—

το σκίτσο, και το πλοίο, και το απόγευμα.

ON THE SHIP

This small sketch

in pencil certainly resembles him.

Done rather fast, on the deck of the ship;

one enchanting afternoon.

The Ionian pelagos all around us.

It resembles him. However, I recall him handsomer.

He was sensitive to the point of suffering,

and this lighted his expression.

He appears even handsomer to me

now that my soul recalls him out of Time.

Out of Time. All these things are very old—

the drawing, and the ship, and the afternoon.

George Seferis-Collected Poems

Posted: 05/05/2021 by vequinox in Literature

ΣΤ’

Μ. Ρ.

Το περιβόλι με τα συντριβάνια του στη βροχὴ
θα το βλέπεις μόνο απὸ το χαμηλὸ παράθυρο
πίσω απὸ το θολὸ τζάμι. Η κάμαρα σου
θα φωτίζεται μόνο απὸ τη φλόγα του τζακιού
και κάποτε, στις μακρινὲς αστραπὲς θα φαίνουνται
οι ρυτίδες του μετώπου σου, παλιέ μου φίλε.
Το περιβόλι με τα συντριβάνια που ήταν στο χέρι σου
ρυθμὸς της άλλης ζωής, έξω απὸ τα σπασμένα
μάρμαρα και τις κολόνες τις τραγικὲς
κι ένας χορὸς μέσα στις πικροδάφνες
κοντὰ στα καινούργια λατομεία,
ένα γυαλὶ θαμπὸ θα το ῾χει κόψει απὸ τις ώρες σου.
Δε θ᾿ ανασάνεις, το χώμα κι ο χυμὸς των δέντρων
θα ορμούν απὸ τη μνήμη σου για να χτυπήσουν
πάνω στο τζάμι αυτὸ που το χτυπά η βροχὴ
απὸ τον έξω κόσμο.

VI

Maurice Ravel

The orchard with its fountains in the rain

you will see only from behind the fogged up glass

of the lower window. Your room

will be lit by the fireplace flames

and sometimes, the distant lightning will reveal

the wrinkles on your face, my old Friend.

The orchard with its fountains that in your hand was

a rhythm of the other life, beyond the broken

statues and the tragic columns

and a dance amid the oleanders

close to the new quarries

a fogged up glass would have cut it off from your days.

You won’t breath; the soil and the sap of the trees

will spring from your memory to strike

this window that is struck by the rain

of the outside world.

To Koskino

Ο [άνθ]ρακας κατάφερε να κάνει το δικό του
ξεπέρασε κι αφάνισε πια το συνηθισμένο
ίνες μικρές, αόρατες σε συμπαγείς ενώσεις
διαφεντεύουν το σύστημα
μονοπωλούν το πλέγμα
όσο κι [αν θ]έλεις να κρυφτείς
κάποτε θα τ’ αγγίξεις
το ξένο τούτο υλικό
σκληρότερο απ’ ατσάλι
και ελαφρύ σαν δέλεαρ
του μόχθου ο εφιάλτης.

[Άνθ]ρακα μη με παρατάς
μη γίνεσαι άλλο ξένος
στρέφονται πια στα χημικά
κι αφήνουν τη χημεία
αν με αφήσεις πλαδαρό
πώς θα ορθοποδήσω.

Είναι κι η αεροναυπηγική
όλο μου τραγουδάει
να πάω ιπτάμενος, να ευφρ[ανθ]ώ
γιορτή μήπως και ζήσω
το όνομά μου ίσως θυμηθώ
το εισιτήριο, αν διαβάσω.

Κοίτα όμορφες κυρίες γηραιές
χαρτί, γυαλί και πλαστικό
αδέσμευτη σιλικόνη
στα παλαιοπωλεία που μείναν
αγέρωχα να προμαχούν
του μέλλοντος το διαβα.

Μαύρα [ανθ]ρακονήματα
σε κύβους και σε σφαίρες
σε πλάγια κοψίματα
του κόσμου η νέα μοίρα
σε μαγαζιά κομψά στημένη
δεν είναι μεταβατικός συρμός
κυκλοφορούν διαδικτυακές
αιτήσεις για νέες αιρέσεις.

[Άνθ]ρακα…

View original post 31 more words

ΕΛΛΑΣ

Είναι γνωστό ότι οι πρόγονοί μας υπήρξαν εξαιρετικά σεβαστικοί απέναντι στους Θεούς αλλά και εξίσου καταφάσκοντες την Ζωή, με κεφαλαίο το Ζ. Ο ετήσιος κύκλος της καθημερινής ζωής, ήταν γεμάτος εορτές και μεγαλοπρεπείς ιεροπαραξίες, από τις οποίες ελάχιστες έχουν δυστυχώς διασωθεί από την ιστορική μνήμη, με εξαίρεση το αθηναϊκό μηνολόγιο και εορτολόγιο που έχει διασωθεί σε πολύ μεγάλο τμήμα του. Για την Σπάρτη, λίγα πράγματα έχουν δυστυχώς διασωθεί, ούτε καν το πλήρες μηνολόγιό της δεν γνωρίζουμε αφού μάς λείπουν τρείς μήνες (Γνωρίζουμε μόνο τους μήνες από τη σελήνη του Μαρτίου έως την σελήνη του Νοεμβρίου: Αρτεμίσιος, Γεράστιος, Φλιάσιος, Αγριάνιος, Υακίνθιος, Καρνείος, Πάναμος, Απελλαίος, Ηράσιος).

Αγητόρια: Σπαρτιατικές (αλλά και αργείτικες εορτές) προς τιμήν των δύο «Αγητόρων» Θεών των δύο πόλεων (Ζεύς και Απόλλων αντιστοίχως). Στους Λακεδαιμόνιους, χρέη αρχιερέων στα«Αγητόρια» έκαναν αποκλειστικά οι Ηρακλείδες βασιλείς, ιερείς του «Αγήτορος» Διός με κληρονομικό δικαίωμα, οι οποίοι και θυσίαζαν σε αυτόν πριν…

View original post 2,738 more words