Titos Patrikios-Selected Poems

Posted: 28/04/2021 by vequinox in Literature



                            Μέτρημα χρόνου

Όπως πλησιάζουν τα τσιγάρα μας τη νύχτα

κι από μια καύτρα χωρίζουν δυο

έτσι κι οι άνθρωποι συναντιούνται και χωρίζουν

από κρατητήριο σε κρατητήριο

από στρατόπεδο σε στρατόπεδο

από σκηνή σε σκηνή.

Σαν τα τζιτζίκια που όταν δεν βρίσκουν δέντρα

σκαλώνουν στα τηλεγραφόξυλα

κι εμείς όπου βρεθούμε ριζώμ\νουμε για λίγο

μετρώντας το χρόνο με τις βδομάδες, με τους μήνες

με τις εποχές.

Τώρα έχουμε όλοι ξύλινα καραβάκια

τα βάζουμε δίπλα στα βιβλία

τα στέλνουμε στους δικούς μας

αποχτήσαμ πιάτα και γυάλινα ποτήρια —

δεν έχουμε τίποτα;, μας τα κλέψαν όλα

έμεινε η λάσπη μες στο στόμα.Είμαστε ντυμένοι ένα μαλακό δέρμα

που ξεσκίζεται αύκολα.

«Τη Βούλα έπρεπε να δεις στην Απελευθέρωση

τώρα έρεψε, η δουλειά, οι γέννες, τα τρεχάματα στο τμήμα.»

«Ο Γιώργης έβγαζε τα χαρτιά του για την Αμερική

όταν τον σκοτώσανε στη Χαλκίδα, πριν απ’ το δημοψήφισμα.»

«Ο Ντίνος τα κατάφερε, δηλαδή τί τα κατάφερε

τα μούτζωσε όλα, τώρα έχει πιαστεί γερά στον Καναδά.»

«Το πάτωμα βούλιαζε κάτω απ’ τον μπουφέ

κι εκείνη αγκομαχο΄λυσε να τον αλφαδιάσει.

Πάράτα τον, της έλεγα, τζάμπα βασανίζεσαι.

Έτσι μια Κυριακή πρωί έσπασε το αγαλματάκι.»

«Ο καπνός απ’ τα Λιπάσματα νύχτα μέρα

κρέμεται πάνω απ’ τη γειτονιά, σε πνίγει,

χημικές ουσίες, πού να φύγει αυτός ο βήχας.»

Κι εδώ μένουμε άνεργοι, παλεύουμε για την επιβίωση,

βάζουμε υπογραφές για την ειρήνη, στέλνουμε καταγγελίες

κρατάμε ένα χαράκωμα.

Όμως τα χρόνια δεν τα ζούμε, τα μετράμε

τα σπρώχνουμε να φύγουν.



When our cigarettes get close to each other

in the night and from their glowing ends

you can discern two people 

who meet and separate the same way

from one prison to another

from one exile camp to another

from one tent to another.

Like cicadas when they can’t find trees

they climb on telegraph poles

we too spread roots wherever we can

counting time in weeks, months, seasons.

Now we all have little wooden boats

which we place next to the books

and we send to our relatives

we have plates and water glasses —

we have nothing, they stole everything

from us, we’re left with mud in the mouth.

We’re dressed with a soft skin

that rips easily.

‘You should had seen Voula after the Liberation,

now she’s worn out, work, childbirths,

problems with the police”

‘George was preparing his papers to immigrate to the US

when they killed him in Chalkida

just before the referendum.’

‘Dinos had it good, I mean, he left everything

and now he’s very successful in Canada.’

‘The floor was giving way under the chest

and she struggled to level it.

Leave it alone, I said to her, you waste

your time. Then one Sunday morning

the statuette fell and broke.’

‘Smoke from the fertilisers plant

hanged over the neighborhood,

it choked you day and night,

the cough wouldn’t abate with all the chemicals.’

And here we remain idle, we fight to survive

we sign petitions for peace, mail our complaints

we maintain a front line.

Yet we don’t live the years, we just count them,

we push them away to make sure they go by.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s