Archive for 26/04/2021


     Ήταν τη νύχτα που δώσαμε το μεγάλο δείπνο, οι καλεσμένοι
κάθισαν στο τραπέζι σιωπηλοί, όλοι κάτι περίμεναν, κανείς δεν
ήξερε τί, “ίσως μας λυπηθεί ο Θεός” είπε ο οικοδεσπότης βαριά,
κι ήταν αλήθεια, απίστευτο που πέρασε η νύχτα χωρίς να συμβεί
     Όταν όμως καθώς ξημέρωνε σήκωσαν το τελευταίο ποτήρι,

τα χέρια τους είχαν τις βαριές κινήσεις εκείνων που χωρίς να

το ξέρουν διασταυρώθηκαν στο δρόμο τους με το φριχτό.


     It was the night we offered the big dinner the guests sat around

the table silently, they all expected something, nobody knew what,

“perhaps God will have mercy on us” the host said heavily and truly

it was unbelievable that the night passed and nothing happened.
     However at dawn when they all raised their last glass their hands

had the tired movement of those who unknowingly on their way had
encountered the abominable.

Είχα την τύχη να συναντήσω αυτό τον εξαίσιο ποιητή της Καραβαϊκής το 2010, επτά χρόνια πριν φύγει, σε εκδήλωση που οργάνωσε ο εκδότης μου Ekstasis Editions και να συνομιλήσω μαζί του για λίγη ώρα. Γεγονός που έχει μείνει ανεξίτηλο στην καρδιά μου. Του απενεμήθη το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1992.

It was my pleasure and joy to have met this great poet of the Caribbean (in 2010 7 years before his passing) at my Publisher’s event and the unparalleled experience to talk to him for while, which has left an unerasable mark upon my heart.In 1992, Walcott won the Nobel Prize in Literature. The Nobel committee described his work as “a poetic oeuvre of great luminosity, sustained by a historical vision, the outcome of a multicultural commitment.”


The elegance of those white, orange-billed egrets

each like a stalking ewer, the thick olive trees,

cedars consoling a stream that roars torrentially

in the wet season; into that space

beyond desires and beyond regrets,

as which I may arrive eventually,

whose palms droop in the sun like palanquins

with tigerish shadows under them. They shall

be there after my shadow passes with all its sins

into a green thicket of oblivion

with the rising and setting of a hundred suns

over Santa Cruz valley when I loved in vain.


Η φινέτσα εκείνων των λευκών ερωδιών με τα πορτοκαλλί ράμφη

καθένα σαν λαγήνι σε παρέλαση, τα μεγάλα λιόδεντρα

κέδροι που συμβουλεύουν το ρυάκι που τρέχει καταρρακτωδώς

κατά την εποχή των βροχών, σ’ αυτό το χώρο

πέραν επιθυμιών και μεταμέλειας

που κάποια στιγμνή εκεί θα καταλήξω

που τα φοινικόδεντρα σκύβουν σαν παλανκίνοι

με τιγρίσιους ίσκιους κάτω τους. Εκεί θα υπάρχουν

μετά το πέρασμα του ίσκιου μου με όλες του τις αμαρτίες

μέσα στο πράσινο δασύλιο της λησμοσύνης

με την ανατολή και το λιόγερμα χιλιάδων ήλιων

πάνω από την κοιλάδα του Σάντα Κρούζ

εκεί που μάταια αγάπησα.