Übermensch, poetry by Manolis Aligizakis

Posted: 22/04/2021 by vequinox in Literature


Στη στροφή του δρόμου πέσαμε πάνω σε μια παρέλαση

σκόνη γιομάτη και σφρίγος, αμούστακα παιδιά οι

στρατιώτες με πλήρη εξάρτηση και στην εξέδρα, πασίχαρος

ο στρατηγός με τα μετάλλια και τον αναλάμποντα εγωϊσμό.

Μετρούσε τους μελλοντικούς νεκρούς, που εύρισκε καλούς

για τη θυσία, μέχρι που σαν αλλοπαρμένος γύρισε

κι είπε μ’ έμφαση: ‘οι ήρωες του μέλλοντος, καμαρώστε

τους’, και δεν ήξερε ο αφελής την αλήθεια πως έλεγε

ενώ ο Υπεράνθρωπος που μπορούσε να τους δει κιόλας

στο φέρετρο, άφησε ένα δάκρυ να κυλήσει στ’ άσπρα

γένια Του, αλμύρα του κορμιού, μαυρίλα τ’ ουρανού,

έστρεψε τα μάτια προς το στρατηγό κι είπε με βλοσυρή

φωνή, ‘ποτέ εσύ δικός μου δεν θα γίνεις.’


At the turn of the road we came across a parade

full of dust and vigor, the soldiers beardless youth

in full gear and on the podium, grinning from ear

to ear, the general. He counted the future dead, he

found them quite suitable for the sacrifice, his mind

couldn’t see further, he turned towards us and

said emphatically, ‘our future heroes, be proud

of them,’ he didn’t know, the moron, that he spoke

the truth while Ubermensch let a tear drip onto

His white beard, body salinity, gray somber sky,

He could even see them in their caskets. He turned

toward the general saying: ‘You will never be

in my company.’

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s