Archive for 22/04/2021

Derek Walcott-Poems

Posted: 22/04/2021 by vequinox in Literature

It was my pleasure and joy to have met this great poet of the Caribbean at my Publisher’s event and the unparalleled experience to talk to him for while, which has left an unerasable mark upon my heart///Είχα την τύχη να συναντήσω αυτό τον εξαίσιο ποιητή της Καραβαϊκής και να συνομιλήσω μαζί του για λίγη ώρα. Γεγονός που έχει μείνει ανεξίτηλο στην καρδιά μου.

UNTITLED

This page is a cloud between whose fraying edges

a headland with mountains appears brokenly

then is hidden again until what emerges

from the now cloudless blue is the grooved sea

and the whole self-naming island, its ochre verges,

its shadow-plunged valleys and a coiled road

threading the fishing villages, the white, silent surges

of combers along the coast, where a line of gulls has arrowed

into the widening harbour of a town with no noise,

its streets growing closer like a print you can now read,

two cruise ships, schooners, a tug, ancestral canoes,

as a cloud slowly covers the page and it goes

white again and the book comes to a close.

ΑΤΙΤΛΟ

Η σελίδα αυτή είναι σύννεφο που ανάμεσα στις δύο της ξεφτισμένες άκρες

αναφαίνεται ένα ακρωτήρι με διακεκομμένες βουνοπλαγιές

και μετά πάλι κρύβεται ώσπου κάποτε εμφανίζεται

από το τώρα ασυνέφιαστο γαλάζιο η αυλακωτή θάλασσα

και το αυτοκαλούμενο νησί με τις ωχρές άκρες,

τις σκιαιρές κοιλάδες και τους ελικωτούς δρόμους

που ενώνουν τα ψαροχώρια, τις σιωπηλές ανατάσεις

γιγαντιαίων κυμάτων στην ακροθαλασσιά όπου μια γραμμή γλάρων

έχει εκτοξευτεί στο πλατύ λιμάνι ενός σιωπηλού χωριού

με τα σοκάκια στριμωγμένα το ένα πάνω στο άλλο σαν

γραφή που δεν μπορείς πια να διακρίνεις, δύο

κρουαζερόπλοια, κόττερα, ένα ναυαγοσωστικό, πανάρχαια κανώ

όταν το σύνεφο που καλύπτει τη σελίδα απομακρύνεται

λευκό ξανά και το βιβλίο φτάνει στο τέλος του.

Übermensch, poetry by Manolis Aligizakis

Posted: 22/04/2021 by vequinox in Literature

ΠΑΡΕΛΑΣΗ

Στη στροφή του δρόμου πέσαμε πάνω σε μια παρέλαση

σκόνη γιομάτη και σφρίγος, αμούστακα παιδιά οι

στρατιώτες με πλήρη εξάρτηση και στην εξέδρα, πασίχαρος

ο στρατηγός με τα μετάλλια και τον αναλάμποντα εγωϊσμό.

Μετρούσε τους μελλοντικούς νεκρούς, που εύρισκε καλούς

για τη θυσία, μέχρι που σαν αλλοπαρμένος γύρισε

κι είπε μ’ έμφαση: ‘οι ήρωες του μέλλοντος, καμαρώστε

τους’, και δεν ήξερε ο αφελής την αλήθεια πως έλεγε

ενώ ο Υπεράνθρωπος που μπορούσε να τους δει κιόλας

στο φέρετρο, άφησε ένα δάκρυ να κυλήσει στ’ άσπρα

γένια Του, αλμύρα του κορμιού, μαυρίλα τ’ ουρανού,

έστρεψε τα μάτια προς το στρατηγό κι είπε με βλοσυρή

φωνή, ‘ποτέ εσύ δικός μου δεν θα γίνεις.’

PARADE

At the turn of the road we came across a parade

full of dust and vigor, the soldiers beardless youth

in full gear and on the podium, grinning from ear

to ear, the general. He counted the future dead, he

found them quite suitable for the sacrifice, his mind

couldn’t see further, he turned towards us and

said emphatically, ‘our future heroes, be proud

of them,’ he didn’t know, the moron, that he spoke

the truth while Ubermensch let a tear drip onto

His white beard, body salinity, gray somber sky,

He could even see them in their caskets. He turned

toward the general saying: ‘You will never be

in my company.’

To Koskino

Η ανοιξιάτικη μπόρα μέ καθήλωσε
νοτισμένο ώς τά κόκκαλα από τήν υγρασία της,
κάτω από τήν τέντα τού καφέ,
δίπλα μου ή γυναίκα κάπνιζε
καί ή περιέργειά της βουβαμένη κοίταζε
τούς ανθρώπους επίμονα,
μετά από αρκετή ώρα τή ρώτησα τί σκέφτεται,
καθόλου σαστισμένη από τό άνευ αδείας θράσος μου μέ κοίταξε,
χαμογέλασε
“είμαι ανθρωποβλεψίας
μέ απασχολούν τά ελάχιστα τών ανθρώπων,
τούς παρατηρώ καί αναρωτιέμαι, πότε θά έρθει ό έρωτας σ αυτή τήν πόλη;”,
πέταξε τό τσιγάρο στά βρεγμένα πλακάκια,
ή φινέτσα της σηκώθηκε
μέ ξανακοίταξε
“αυτό τό ελάχιστο σκέφτομαι”
χάθηκε στό πλήθος.

2019

*

Προσπάθησα πολύ
νά βρώ τούς τρόπους νά χωρέσω σέ κάθε τι κατεστημένο
νά αναδομηθώ ανθρωπομετρικά μέσα στήν άνεση
αλλά απέτυχα οικτρά
είναι πολλές οί γωνίες τής αλήθειας μου
καί δέν τήν αφήνουν νά χωρέσει πουθενά
αυτή τήν καλύτερη εκδοχή τού εαυτού μου
πού μέ σώζει καί έτσι αντέχω νά υπάρχω αλλιώτικος
προσέχοντας οί έντιμες στιγμές απέναντι…

View original post 24 more words

Τα χρονικά του Μορέως

Posted: 22/04/2021 by vequinox in Literature

Χείλων

εισαγωγή: Πέτρος Π. Καλονάρος

επιμέλεια-παρουσίαση: Πυθεύς

Screen Shot 2017-11-12 at 20.46.15

Τα Χρονικά του Μορέως —όπως κατά συνθήκη επικράτησε να ονομάζονται— είναι σειρά κειμένων του 14ου αι., αναφερομένων στην εξέλιξη του Φραγκικού πριγκιπάτου της Πελοποννήσου, ιδρυθέντος μετά την Δ´ Σταυροφορία, του οποίου αφηγούνται την ιστορία χρονογραφικά, σύμφωνα με το μεσαιωνικό σύστημα.

Διεσώθησαν στις Ευρωπαϊκές βιβλιοθήκες και από τις αρχές του περασμένου αιώνα έχουν ανευρεθεί αυτές οι παλιές χρονογραφίες του Μορέως σε τέσσερις διαφορετικές γλώσσες: δημώδη Ελληνική, Γαλλική, Ιταλική και Αραγωνική.

Η μελέτη των τεσσάρων τούτων αλλόγλωσσων, αλλά κοινής προελεύσεως διατυπώσεων, απαίτησε κόπους μακρούς, η δε έρευνα εν γένει περί τα κείμενα απασχόλησε το πνεύμα και επιβράχυνε την ζωή σπουδαίων επιστημόνων, από του ρομαντικού Buchon, ο οποίος το 1825 ανακίνησε το θέμα τούτο, του θετικού Hopf κατόπιν, μέχρι του δικού μας Αδαμαντίου, ο οποίος προς τιμή της Ελληνικής επιστήμης κατόρθωσε να δώσει μια θετική κατεύθυνση στο τόσο δυσχερές και πολύπλοκο ζήτημα της αρχικής προέλευσης…

View original post 1,733 more words

ΕΛΛΑΣ

Στα χνάρια των Μυκηναίων : Η ακρόπολη της Μιδέας και το νεκροταφείο των Δενδρών
Ο θολωτός τάφος στο μυκηναϊκό νεκροταφείο των Δενδρών (πηγή: Βασίλης Χρηστάκος – Δήμος Ναυπλιέων)

Γράφει ο Βαγγέλης Στεργιόπουλος

Η Μιδέα, η τρίτη σε σημασία μυκηναϊκή ακρόπολη της Αργολίδας (μετά τις Μυκήνες και την Τίρυνθα), αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα διοικητικά και οικονομικά κέντρα της ηπειρωτικής Ελλάδας των Μυκηναϊκών Χρόνων


View original post 492 more words