Neo-Hellene Poets, an Anthology of Modern Greek Poetry 1750-2018

Posted: 11/04/2021 by vequinox in Literature

Poem by Nikiforos Vrettakos


Δεν ξέρω, μα δεν έμεινε καθόλου σκοτάδι.
Ο ήλιος χύθηκε μέσα μου απὸ χίλιες πληγές.
Και τούτη τη λευκότητα που σε περιβάλλω
δε θα τη βρεις ούτε στις Άλπεις, γιατὶ αυτὸς ο αγέρας
στριφογυρνά ως εκεί ψηλὰ και το χιόνι λερώνεται.
Και στο λευκὸ τριαντάφυλλο βρίσκεις μια ιδέα σκόνης.
Το τέλειο θαύμα θα το βρεις μοναχὰ μες στον άνθρωπο:
λευκὲς εκτάσεις που ακτινοβολούν αληθινὰ
στο σύμπαν και υπερέχουν. Το πιο καθαρὸ
πράγμα λοιπὸν της δημιουργίας δεν είναι το λυκόφως,
ούτε ο ουρανὸς που καθρεφτίζεται μες στο ποτάμι,
ούτε ο ήλιος πάνω στης μηλιάς τ᾿ άνθη. Είναι η αγάπη.


I don’t know why darkness has vanished

the sun entered my body from a thousand wounds

and you won’t find this whiteness,

with which I’ve covered you, in the Alps

since this wind swirls towards that height

and stains the snow

even on the whitest rose you’ll find a thought of dust

you will find the perfect miracle only in man:

white extensions that truly shine

and exceed the cosmos. Then the cleanest

thing of creation isn’t the twilight

nor the sky’s reflection in the river

nor the sun on the flowers of the apple tree. It is LOVE 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s