Archive for 11/04/2021



Ο ταχυδρόμος,
σέρνοντας στα βήματα του την ελπίδα μου
μου ῾φερε και σήμερα ένα φάκελο
με τη σιωπή σου.
Το όνομα μου γραμμένο απ᾿ έξω με λήθη.
Η διεύθυνση μου ένας ανύπαρκτος δρόμος.
Όμως ο ταχυδρόμος
τον βρήκε αποσυρμένο στη μορφή μου,
κοιτώντας τα παράθυρα που έσκυβαν μαζί μου,
διαβάζοντας τα χέρια μου
που έπλαθαν κιόλας μια απάντηση.
Θα τον ανοίξω με την καρτερία μου
και θα ξεσηκώσω με τη μελαγχολία μου
τ᾿ άγραφα σου.
Κι αύριο θα σου απαντήσω
στέλνοντας σου μια φωτογραφία μου.
Στο πέτο θα έχω σπασμένα τριφύλλια,
στο στήθος σκαμμένο
το μενταγιὸν της συντριβής.
Καα στ᾿ αυτιά μου θα κρεμάσω-συλλογίσου-
τη σιωπή σου.


The post-man

carrying my hope in his steps

brought an envelope

with your silence.

My name was written on it with forgetfulness.

My address in an inexistent street.

However the post-man discovered it

retreating on my face

gazing the windows that stooped with me

to read my hands

that were already preparing an answer.

I’ll open it with my patience

and with my sadness

I’ll copy your unwritten words.

I’ll answer tomorrow

and I’ll send you my picture.

I’ll place some wilted clover on my lapel

with the locket of a crash

engraved in the chest

and I’ll hang on my ears, think of it,

your silence.

Poem by Nikiforos Vrettakos


Δεν ξέρω, μα δεν έμεινε καθόλου σκοτάδι.
Ο ήλιος χύθηκε μέσα μου απὸ χίλιες πληγές.
Και τούτη τη λευκότητα που σε περιβάλλω
δε θα τη βρεις ούτε στις Άλπεις, γιατὶ αυτὸς ο αγέρας
στριφογυρνά ως εκεί ψηλὰ και το χιόνι λερώνεται.
Και στο λευκὸ τριαντάφυλλο βρίσκεις μια ιδέα σκόνης.
Το τέλειο θαύμα θα το βρεις μοναχὰ μες στον άνθρωπο:
λευκὲς εκτάσεις που ακτινοβολούν αληθινὰ
στο σύμπαν και υπερέχουν. Το πιο καθαρὸ
πράγμα λοιπὸν της δημιουργίας δεν είναι το λυκόφως,
ούτε ο ουρανὸς που καθρεφτίζεται μες στο ποτάμι,
ούτε ο ήλιος πάνω στης μηλιάς τ᾿ άνθη. Είναι η αγάπη.


I don’t know why darkness has vanished

the sun entered my body from a thousand wounds

and you won’t find this whiteness,

with which I’ve covered you, in the Alps

since this wind swirls towards that height

and stains the snow

even on the whitest rose you’ll find a thought of dust

you will find the perfect miracle only in man:

white extensions that truly shine

and exceed the cosmos. Then the cleanest

thing of creation isn’t the twilight

nor the sky’s reflection in the river

nor the sun on the flowers of the apple tree. It is LOVE