Tasos Livaditis-Poems//translated by Manolis Aligizakis

Posted: 10/04/2021 by vequinox in Literature


      Καθώς προχωρούσα στο διάδρομο, είδα με τρόμο ότι η ρωγμή

στον τοίχο είχε μεγαλώσει και δεν την σκέπαζε πια η πανοπλία που

βάζαμε μπροστά, ετοίμασα λοιπόν, τα πράγματά μου, μα έπρεπε

πρώτα ν’ αποχαιρετίσω εκείνο το γέρο, ερχόταν τις νύχτες κρυφά

και μας διηγόταν την ατέλειωτη γλύκα αυτού του μάταιου κόσμου,

      ώσπου, σιγά σιγά, ύστερα από τόση εγκατάλειψη σχεδόν πια δε

φαινόμουν, και μόνο τα παλιά πορτρέτα με γνώριζαν, γιατί ήταν κι

εκείνα αθέλητα μέσα στον κόσμο, όμως, τα βράδια, αυτό το άγγιγ-

μα βέβαια φανταστικό, αλλά στο τέλος πάντα νικούσε, κι έστρεφα

τα μάτια μόλο που δεν ήταν κανείς, «είστε εδώ;» ρώταγα — τί

άλλο μπορούσα να κάνω.


     As I walked in the hallway in horror I saw that the crack

on the wall was bigger and the armour we placed before it

didn’t cover it anymore so I prepared my things but first

I had to say goodbye to that old man who secretly came at night

and told us about the infinite sweetness of this futile world

     until, slowly, after so much abandonment I was almost

invisible and only the old portraits recognized me because

they were also unwillingly in the world; however at night

there was this touch, imaginary of course, though at the end

always victorious and I turned my eyes although no-one

was around “are you here?” I would ask—what else could

I do?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s