Yannis Ritsos-Poems, Selected Books

Posted: 01/04/2021 by vequinox in Literature

ΕΛΕΝΗ // HELEN

Όχι πια λέξεις και ονόματα· κάτι ήχους μονάχα ξεχωρίζω· — ένα ασημένιο κηροπήγιο
ή ένα κρυστάλλινο ανθογυάλι ηχεί από μόνο του και ξαφνικά σωπαίνει
κάνοντας πως δεν ξέρει τίποτα, πως δεν κουδούνισε αυτό, πως κανένας
δεν το ’χε αγγίξει, πως κανένας δεν πέρασε πλάι του. Ένα φόρεμα
σωριάζεται μαλακά απ’ την καρέκλα στο πάτωμα, μεταθέτοντας
την προσοχή απ’ τον προηγούμενο ήχο στην απλότητα του τίποτα. Ωστόσο
η ιδέα μιας σιωπηλής συνωμοσίας, παρότι διαλυμένη στον αέρα,
επιπλέει πυκνωμένη σ’ ένα επίπεδο πιο πάνω, σχεδόν σταθμητή,
τόσο που αισθάνεται το χάραγμα των ρυτίδων να βαθαίνει πλάι στα χείλη σου
απ’ αυτήν ακριβώς την παρουσία ενός παρείσακτου που παίρνει τη θέση σου
μεταβάλλοντας εσένα σε παρείσακτο, εδώ στο κρεβάτι σου, στην κάμαρά σου.

Ω, αυτή η ξενιτιά μας μέσα στα ίδια μας τα ρούχα που παλιώνουν,
μες στο ίδιο μας το δέρμα που ζαρώνει· ενώ τα δάχτυλά μας
δεν μπορούν πια να σφίξουν, να κρατήσουν τριγύρω στο κορμί μας
ούτε καν την κουβέρτα, που ανυψώνεται μόνη, διαλύεται, φεύγει, αφήνοντάς μας
ακάλυπτους μπροστά στο κενό. Και τότε η κιθάρα, κρεμασμένη στον τοίχο,
ξεχασμένη από χρόνια, με χορδές σκουριασμένες, αρχίζει να τρέμει
έτσι που τρέμει το σαγόνι μιας γριάς απ’ το κρύο ή απ’ το φόβο, και πρέπει
να βάλεις πάνω στις χορδές την παλάμη σου, να σταματήσεις
το μεταδοτικό τους ρίγος. Μα δε βρίσκεις το χέρι σου, δεν έχεις χέρι,
κι ακούς μες στο στομάχι σου πως είναι το δικό σου σαγόνι που τρέμει.

No more words and names I can only discern some sounds – a

        silver candleholder

or a crystal vase echoing by itself and suddenly stops

pretending that it knows nothing that it didn’t echo

        that nobody

struck it or touched it that nobody passed by it A dress

falls softly from the chair to the floor turning the attention

from the previous sound to the simplicity of nothing

         However

the idea of a silent conspiracy although diffused in the air

floats denser in a higher level almost leveled out

so much so that you feel the incising of wrinkles around

       your lips grow deeper

exactly because of an intruder’s presence who takes

        your place

turning you into an intruder here in your own bed in your

        own room

Oh this alienation in our own clothes that get old

in our own skin that gets wrinkled while our fingers

cannot grip anymore cannot even wrap around our bodies

the blanket that rises by itself disappears disperses

        leaving us

naked in the void And then the guitar hanging on

        the wall

forgotten for years with rusted strings begins to quiver

like the jaw of an old woman quivers from cold or fear

        and you have to

place your hand flat on the strings to stop their

contagious chill But you cannot find your hand

you don’t have a hand

and you hear in your stomach your own jaw

quivering

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s