Übermensch, poetry by Manolis Aligizakis

Posted: 24/03/2021 by vequinox in Literature


Παρ’ όλο που ήμασταν απλοί θνητοί και μάλιστα

με μια θρυαλλίδα που μας κρατούσε σταθερούς

σε σημείο που πάντα νοσταλγούσαμε κάτι διαφορετικό

κι όταν η πόρτα μας ξαφνικά έκλεισε μείναμε στη λιακάδα,

απρόσμενο γεγονός που πάνω του βαστηχτήκαμε

σαν ακροβάτες απ’ το τεντωμένο σχοινί, αιωρούμενοι

ανάμεσα σε δυο πέρατα σκοτεινά, μια αρχή κι ένα τέλος

δίχως δόντια, γυμνοί και γιομάτοι ντροπή, και στο παρόν

κακές απομιμήσεις των θεών μας κι αντίγραφα ακριβοί

του Υπερανθρώπου ήμασταν, αδράξαμε τον προαιώνιο

χρόνο, τον σφίξαμε αφάνταστα σφιχτά κι αφήσαμε

το χνάρι μας στο νωπό χώμα, σημάδι πως κι εμείς

περάσαμε από `δω.

Κι ο Μέγας Μύστης είπε: ‘Όλα αυτά είναι σωστά.


Although merely mortals and indeed with a short fuse,

who always yearned for something different, when our

door suddenly shut, we remained in the sunshine,

event completely unexpected, on which we attached

ourselves like rope-walkers who hanged from

the stretched rope and hovered over two ends humble

and flimsy, a beginning and an end with no teeth,

naked and full of shame while at the present moment

we were bad imitations of god, excellent copies of

Ubermensch. We attached ourselves to time so

ever tightly and we made our mark into the moist soil,

a sign of our passing through.

Great Initiate said: ‘all these are done well.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s