Archive for 23/03/2021

ΕΛΕΝΗ//HELEN


Εσύ τί κάνεις; Είσαι πάντα στο στρατό; Να προσέχεις. Μη σκοτίζεσαι τόσο
για ηρωισμούς, για αξιώματα και δόξες. Τί να τα κάνεις; Σου βρίσκεται ακόμα
κείνη η ασπίδα όπου είχες χαραγμένη τη μορφή μου; Ήσουν αστείος
με την ψηλή σου περικεφαλαία και τη μεγάλη της ουρά, — τόσο νέος,
τόσο συνεσταλμένος, σα να ’χες κρυμμένο το ωραίο πρόσωπό σου
στα πισινά πόδια ενός αλόγου κι η ουρά του κρεμόταν ώς κάτω
στη γυμνή ράχη σου. Μη θυμώνεις ξανά. Μείνε λιγάκι ακόμα.

Πέρασε πια ο καιρός των ανταγωνισμών· στερέψανε οι επιθυμίες·
ίσως μπορούμε τώρα να κοιτάξουμε μαζί το ίδιο σημείο της ματαιότητας
όπου, θαρρώ, πραγματοποιούνται οι μόνες σωστές συναντήσεις —έστω αδιάφορες,
μα πάντα πραϋντικές— η νέα κοινότητα μας, έρημη, ήσυχη, άδεια,
χωρίς μετακινήσεις κι αντιθέσεις, — ν’ αναδεύουμε μόνο τη στάχτη στο τζάκι,
φτιάχνοντας πότε πότε με τη στάχτη ψηλόλιγνες, ωραίες τεφροδόχες,
ή, καθισμένοι κατάχαμα, να χτυπάμε το χώμα με άηχες παλάμες.

How are you doing? Are you still in the army? Be careful Don’t

         stress yourself too much

for heroism for honors and glories What’ll you do with them? Do

          you still have

that shield with my face engraved on it? You were so

          funny

with your tall helmet and its long tail – you were

           so young

so shy as if you had your beautiful face hidden on the hind

legs of a horse and its tail hung down your bare

back Don’t get angry again Stay a little longer

The time of antagonism is gone the desires have dried up

perhaps now we can look together at the same point

           of futility

where I think the true encounters get realized – however

            indifferent

but always soothing – our new community deserted quiet empty

without any displacement or oppositions – we just stir the ashes

            in the fireplace

sometimes making out of ash long thin burial urns

or sitting on the ground we hit the soil with soundless palms

ΗΡΩΕΣ

Κι είμασταν νέοι κι αδοκίμαστοι

σαν τραγαρά ροδάκινα με σιγαλή λαλια

σαν αύρα στο απόγευμα καλοκαιριού

σαν τ’ άγγιγμα του ροδοπέταλου

και μας επήγανε στα σύνορα κι οπλίσανε

τα χέρια μας με θάνατο, τα στόχαστρα μας

με ακρίβεια, λεπτή σαν του χειρούργου

και τι να κάναμε άραγε με τέτοια εργαλεία

κι οι στόχοι γιατί στέκουνταν έτσι

ακίνητοι κι ειρωνικά γελούσαν στο χωράφι;

Ξαπλώσαμε στο χώμα κι αρχίσαμε

με μια παράξενη χαρά το ντουφεκίδι

ενάντια σε κάθε τι κινούμενο, με μια χαρά

που δεν μπορώ μήτε και τώρα να εξηγήσω

κι αργότερα μας ονόμασαν ήρωες

HEROES

And we were young and untested

like silent voices of crisp peaches

like freshened summer songs

like the touch of a rose at dawn

and they armed us and took us

to the borders and bestowed death

unto our scopes with the accuracy

of surgeon and what could we do

with such instruments and with targets

standing at the edge of the plain

laughing and scolding us?

We started shooting against

anything moving with such a strange joy

that even now after all these years

I can’t explain

And later they called us heroes

ΕΛΛΑΣ

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης στη μάχη της Ακρόπολης, περ. 1835, Christian Perlberg (1806-1884), Ελαιογραφία σε μουσαμά, 50 εκ. x 71 εκ., © Συλλογή Θανάση και Μαρίνας Μαρτίνου. Εθνικός Κήρυξ.

ΑΘΗΝΑ. Με αφορμή τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης διοργανώνει την έκθεση «Αρχαιολατρεία και Φιλελληνισμός. Συλλογή Θανάση και Μαρίνας Μαρτίνου», στο Μέγαρο Σταθάτου. Πρόκειται για μια σπάνια, πρωτότυπη στη σύλληψη έκθεση, που περιλαμβάνει σημαντικά ευρωπαϊκά έργα του 19ου αιώνα και του ελληνικού Νεοκλασσικισμού σε διάλογο με αρχαία αριστουργήματα, υπό την επιμέλεια της Ιστορικού Τέχνης Δρος Φανής-Μαρίας Τσιγκάκου και του Καθηγητή Νικολάου Χρ. Σταμπολίδη.

View original post 433 more words

Warhol, Pop Art, and Autism: Case Unravelled

Posted: 23/03/2021 by vequinox in Literature

A R T L▼R K

611fCbwgZVL._SX342_On the 9th of July 1962, Andy Warhol’s Campbell’s Soup Cans exhibition opened at the Ferus Gallery in Los Angeles. It was Warhol’s first solo gallery exhibition as a fine artist. The size of the show was determined by the number of varieties of Campbell’s soup available at the time. The 32 paintings were presented in the way tinned foods are normally offered for sale in a supermarket, in orderly, evenly spaced rows. But the gallery space was no ordinary supermarket, and the representations of Campbell’s Soup Cans were no ordinary saleable goods. The paintings cost 100 dollars each, compared with 29 cents for the original food item. The exhibition was simply a provocation; it juxtaposed the concepts of art trade and food trade in the most direct manner, making a conscious comparison between the two, and forcing reflection upon the emergence of a new, postmodern consumer culture.

The…

View original post 680 more words