Autumn Leaves, poetry by Manolis Aligizakis

Posted: 17/03/2021 by vequinox in Literature


Σίγουρα δεν ήμουνα εγώ

που έτρεχα χθες βράδυ στο προάστιο

με το πουκάμισο ολάνοιχτο

σαν ξεχασμένη ευσπλαχνία

με την καρδιά περιφραγμένη

στο γαλανό του αιθέρα λιόγερμα

σαν όνειρο που ξέχασε από πού ήρθε

όχι, δεν ήμουνα εγώ αλλά ο σωσίας μου

μες το σακκίδιο που έκρυβε

παλιά φωτογραφία δυο αστεριών

που κολυμπούσαν στο λιμνάκι

δίδυμα πρόσωπα ματιά μες στον καθρέφτη

κι εκεί μια στάλα παραπέρα

στεκόσουν εσύ και με παρώτρυνες

στην αγκαλιά σου να λουφάξω

το κόπο μου να ξεκουράσω

και να σου πω σκέψεις γλυκές

κι εικόνες μας περυσινές καθώς

εγώ κρατούσα πάνω μου σφιχτά

εκείνο το μικρό το αντικλείδι

έτοιμος να το βάλω στην οπή

ν’ ανοίξω σαν τριανταφυλλο τον κόσμο


Certainly it wasn’t I who

last evening jogged along

the suburb houses

with my shirt unbuttoned

like forgotten piety

with my heart encompassed

by the auspices

of the orange dusk

a dream forgetful of its origin

no, it wasn’t I but my double

who in his bag had hidden

old picture of two stars

swimming in the crystal pond

two faces, a mirror’s glance

and further on: a single drop

you stood coaching him

to hide my tiredness in your arms

as if to release thoughts

and last year’s images while

I tightly held the little master key

ready to be placed in the hole and

open the world like a bloomed rose

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s