Übermensch, poetry by Manolis Aligizakis

Posted: 05/01/2021 by vequinox in Literature


Όλα ήταν χαμένα. Είχε έρθει η ώρα του Χάρου
κι αφού είχε πεθάνει ο Θεός μας φυτέψαμε ένα γιακίνθι
στο γλαστράκι σαν να `τανε κι αυτό μια λύτρωση.
Εκείνος στεκόταν κοντά στο τζάκι κι αφού ανακάτεψε
τα κούτσουρα, είπε: ‘τίποτα δεν μπορείτε να προσφέρετε
στη μαραμένη ανεμώνη, σπρώξτε τουλάχιστον τ’ άδειο
καρότσι στην ανηφοριά ίσως μια μέρα βρει μ’ εσάς ή
και χωρίς το δρόμο προς το έρημο σπίτι’ κι έσκυψα
ν’ ανασηκώσω τον ξεπεσμένο εγωϊσμό μου, όλα είχαν
ξεκινήσει από τον παθιασμένο μας ναρκισσισμό όταν
στα φέρετρα σειρά παρατήρησα όλους τους νεκρούς
με αγωνία που περίμεναν την ώρα της ανάστασης.


It was all lost. It was the time of Hades and
since our God was dead we planted a hyacinth in
the pot and that, perhaps, was another act of redemption.
He stood by the fireplace and after He shifted the logs
He said: ‘nothing you can do for the wilted anemone
at least try to push your empty cart uphill perhaps one day
it may find its way back to the desolate house with you
or without’ and I bent down to pick my defeated ego,
it had all started because of our devout narcissism,
when laid in caskets I noticed all our dead who waited
for their resurrection.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s