Autumn Leaves, poetry by Manolis

Posted: 04/01/2021 by vequinox in Literature


Δροσοσταλιές θλιμένες

και το φεγγάρι γυμνό

μέσα τους να πλατσουρίζει

δίχως ντροπή

που η άσπιλη παιδίσκη

αδάγκωτο ροδάκινο κάτω

απ’ τ’ ελαφρύ σεντόνι

βρίσκεται απλωμένη

κι ο γκιώνης να αγκομαχεί

στην ερημιά της αποθήκης

και το τριζόνι να λογομαχεί

με την ανταύγεια της νύχτας

και η μικρή εσθήτα της

στη ράχη της καρέκλας αφημένη

την ανατολή να προσδοκεί

για ν’ αγκαλιάσει

το μικρό της στήθος

με την αγάπη μάνας

που προστατεύει τα παιδιά της


Sorrowful night dew

into where

the moon splashes

shameless, naked emphasis

of the female youth: untouched

crisp peach unbitten

spread under the light sheet

lonely like an owl in the barn

the cricket debating with

the night’s gleam and

on the back of the chair

her bra, longs for daybreak

to embrace her little breasts

to protect like a mother

taking care of two daughters

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s