Autumn Leaves, poetry by Manolis Aligizakis

Posted: 30/12/2020 by vequinox in Literature


Επειδή πολλές φορές αναρωτηθήκαμε

γιατί γεννηθήκαμε χωρίς στον ήλιο μοίρα

ξέραμε όλοι τη σημασία της καταστροφής

που ζούσαμε απ’ τα πανάρχαια χρόνια

κι η αθωότη των παιδιών σηματωρός μας

την ώρα που τόσο τρομαγμένοι κρύβαμε

τα μάτια πίσω απ’ τις προαιώνιες μάσκες

κι αλήθεια ποτέ δεν μάθαμε

το νόημα της αλληλεγγύης

κι ακόμα καλύτερα

που ποτέ δεν σκύψαμε

μπροστά σtους άλλους, εκείνους

που `λεγαν πως είχαν τα κλειδιά

της ευτυχίας μας στις τσέπες τους

κι εκείνος, με το ακρωτηριασμένο χέρι,

έπιασε την κιμωλία κι άρχισε να γράφει

στον πίνακα συνθήματα ανέγνωρα

και `μεις δεν έμενε τίποτε άλλο παρά

να υψώσουμε και πάλι μπαϊράκι

και πάλι να πάρουμε τα βουνά μέχρι

που να περάσει κι αυτή η καταιγίδα


Because time and again

we asked ourselves why we were poor

we knew the meaning of destruction

we had lived since the ancient days

the children’s innocence remained

our guideposts when in horror

we kept our eyes

behind primeval masks and

truly we never learned the way

of fellowship and even better

we never bowed our heads

to the others, those who said

they kept the keys

of our happiness in their pockets

while him,

with the severed arm,

grabbed a piece of chalk and started writing

on the board undecipherable messages

and we had nothing else to do save

to again raise the revolutionary

banner and take to the mountains

until this new storm had passed

AUTUMN LEAVES, poetry by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions, 2014


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s