Archive for 29/12/2020

Übermensch, poetry by Manolis Aligizakis

Posted: 29/12/2020 by vequinox in Literature

ΧΟΡΕΥΤΗΣ

Ο χορευτής εκτινάχθηκε σαν ελατήριο, υπέροχες

γραμμές χάρασσε στο κενό σαν να μάθαινε το νόημα του

σ’ αγαπώ. Το άγαλμα έμεινε ακίνητο, να εκτιναχθεί

ήταν αδύνατο μέσα στη μαρμαρένια φορεσιά του,

οι επαίτες είπαν γνώριζαν όλες της πόλης τις γωνιές,

τους σοβάδες και τους τσιμεντόλιθους, η έλλειψη

συμπόνιας ήταν κιόλας αισθητή από το πέταγμα

των περιστεριών ενώ παιδάκια δίδασκαν τους δασκάλους

το σχοινάκι, παραμυθάκια που έμαθαν στο πρόγραμμα

τηλεόρασης,του Αισώπου μύθους ξαναειπωμένους,

ανακυκλωμένους, ξαναχρησιμοποιημένους,

λέξεις που είχαν αξιολογηθεί απ’τα πανάρχαια χρόνια

τα μάτια των παιδιών μάρτυρες μύθων που ακόμα

δεν είχε διηγηθεί κανείς κι ο χορευτής εκτινάχθηκε

σαν ελατήριο και στο κενό επέγραψε το σ’ αγαπώ.

Κάποτε μου είπε κάποιος ν’ αγαπώ και τελικά κατάλαβα

πως κληρονόμησα τη στάχτη.

~ Μου αρέσουν αυτοί που επιθυμούν την ύπαρξή τους

και πάντα τη δωρίζουν.

DANCER

The dancer recoiled his body like a spring and inscribed

beautiful lines in the void as though teaching it the meaning

of love. The statue remained motionless, impossible

to recoil in its marble robe. Beggars knew every corner

of the big city, the bricks and mortar, lack of compassion

was already felt from the flight path of the pigeons while

children taught their teachers to skip rope and fairy-tales

they learned on tv, Aesop’s fables retold, reused, recycled,

words re-evaluated. Eyes of the children witnesses of myths

not yet narrated and the dancer recoiled his body like a spring

that inscribed the beautiful line: I love you.

Once I was told to love and finally it came to me that

ashes was all I had inherited.

~ I like those who like their lives and they always give it

away as a gift.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΙΙ

Και γέλασε η Αφροδίτη που θαύμασα

το σπίτι μου χτισμένο ανάποδα

με την κορφή στον πάτο

        και την αυλή

        στα σύννεφα

        την οροφή αναπνοή στο χώμα

κι ακόμα χαμηλώτερα

απ’τ’ άλλα της φύσης ζωντανά

που χαμήλωναν τις κεφαλές

                           μες στην ποτίστρα

                           ανελέητο το φως αντανακλούσε

                           στ’ αθώα μάτια τους

δίπλα στο πάνω πάτωμα

μια μάντρα σχεδόν βαμμένη

το χρώμα της ενοχής προτού

          να εφευρεθεί

          η συχώρεση

ζέστη απ’ το μαγκάλι ζέσταινε

την καρδιά μου

ταβάνι και υπόγειο

                          αιωρούνταν

                          λεύτερα στη μέση

κλιματισμός πατώματος

και του κοκκινολαίμη το κελάηδισμα

μια αυταπάτη που εδώ

                         μου μέλλονταν ν’ ανακαλύψω

                         την δικαιοσύνη και να εκλιπαρώ

                         τον ήλιο για μια σταγόνα λογικής

APHRODITE II

Aphrodite laughed at my wonder for

my dwelling constructed

from the top down

         with courtyard

         in the clouds and

         the roof in the soil’s breath

lower than other

matters of nature: corporal

beasts lowered their heads

                          in the watering trough

                          merciless light reflected

                          in their innocent eyes

in the upper level

a fence almost painted

the color of guilt before

          the first absolution

          was invented

heat from the fireplace

warmed my heart

ceiling and basement

                           left in midair

                           air-conditioned floor

the robin’s chirp

just an illusion and here

                          I was meant to discover

                          justice and to beg the sun

                          for a shred of logic

The Birds

Posted: 29/12/2020 by vequinox in Literature

Ornithological Examinations

Posted: 29/12/2020 by vequinox in Literature

ΕΛΛΑΣ

Modern-Educayshun-StilllΑπολαυστικό σατιρικό – αλλά τόσο φρικτά αληθινό – βίντεο για το τι συμβαίνει σήμερα στα δυτικά πανεπιστήμια, όπου βασιλεύει η παράνοια της πολιτικής ορθότητας και η οργουελική λογοκρισία.

View original post 167 more words