Archive for 16/12/2020

ΤΙ ΝΕΟΙ ΠΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕΝ ΕΔΩ

Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ, στο έρμο νησί, στο χείλος
του κόσμου, δώθε απ’ τ’ όνειρο και κείθε απ’ τη γη!
Οταν απομακρύνθηκεν ο τελευταίος μας φίλος,
ήρθαμε αγάλι σέρνοντας την αιώνια πληγή.

Με μάτι βλέπουμε αδειανό, με βήμα τσακισμένο
τον ίδιο δρόμο παίρνουμε καθένας μοναχός,
νοιώθουμε τ’ άρρωστο κορμί, που εβάρυνε, σαν ξένο,
υπόκωφος από μακριά η φωνή μας φτάνει αχός.

Η ζωή διαβαίνει, πέρα στον ορίζοντα σειρήνα,
μα θάνατο, καθημερνό θάνατο, με χολή
μόνο, για μας η ζωή θα φέρει, όσο αν γελά η αχτίνα
του ήλιου και οι αύρες πνέουνε. Κι είμαστε νέοι, πολύ

νέοι, και μας άφησεν εδώ, μια νύχτα, σ’ ένα βράχο,
το πλοίο που τώρα χάνεται στου απείρου την καρδιά,
χάνεται και ρωτιόμαστε τι να ‘χουμε, τι να ‘χω,
που σβήνουμε όλοι, φεύγουμ’ έτσι νέοι, σχεδόν παιδιά!

SO YOUNG WE HAVE REACHED THIS FAR

So young and we have come to this deserted island

the end of the world, side of dream far away from earth.

When our last friend walked away

we came here slowly carrying the eternal wound.

With our vacant glance we gaze with trembling steps we walk

along the same road each of us alone

we feel the sick body that got heavy, foreign to us

our voice reaches our ears as if an echo from afar.

Life passes slowly like a siren in the horizon

and death, daily death and full of bile

life will bring to us long as the sunrays laugh

and the breeze flows. And we’re so young

very young who one night were left in this rock

our ship that now vanishes in the heart of eternity

and we question what do we have, what do I have

and we all perish so young almost children.

ΕΛΛΑΣ

Εκατό χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την γέννηση ενός από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές και λογοτέχνες του Οδυσσέα Ελύτη που συνεχίζει μέχρι και σήμερα να μας ταξιδεύει με τα λογοτεχνικά του κείμενα και να συγκαταλέγεται ανάμεσα στους ανανεωτές της ελληνικής ποίησης.

Ο Οδυσσέας Ελύτης γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1911 στο Ηράκλειο της Κρήτης σε μία ιδιαίτερα ευκατάστατη οικογένεια με σαφή πολιτικό προσανατολισμό. Το πραγματικό του όνομα ήταν Οδυσσέας Αλεπουδέλλης και ήταν ο Βενιαμίν της οικογένειας έχοντας άλλα πέντε μεγαλύτερα αδέρφια. Ο πατέρας του Παναγιώτης Αλεπουδέλλης καταγόταν από την Λέσβο όπως και η μητέρα του Μαρία Βρανά αλλά είχε ανοίξει εργοστάσιο σαπωνοποιίας στην Κρήτη το 1895 οπότε και εγκαταστάθηκε μόνιμα με την οικογένειά του, ενώ ήταν και προσωπικός φίλος και υποστηρικτής του Ελευθέριου Βενιζέλου.

View original post 678 more words

ΕΛΛΑΣ

Νικόλαος Φερεκείδης «Η υποδοχή του Βασιλέα Όθωνα της Ελλάδος στο Ναύπλιο», 1901 (αντίγραφο έργου του Peter von Hess , 1835). Συλλογή Εθνικής Τράπεζας

Γράφει η Μαρία Θερμού

Σε ένα ζωντανό κύτταρο, που θα αφηγείται την ιστορία των νεότερων Ελλήνων από το 1770 έως το 1870 θα μετατραπεί το Μουσείο Μπενάκη το 2021 συμμετέχοντας στον εορτασμό των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821.


View original post 367 more words

A R T L▼R K

41byFZw1-SL._SL500_On the 27th of July 1992, Australia’s most celebrated twentieth-century photographer Max Dupain died in Sydney, Australia. From 1924 – the year a Box Brownie camera was given to him by his uncle – right up to his very last days, he had taken hundreds of thousands of pictures capturing the daily life of Sydney. The city determined his whole life and career. “It’s all here,” he used to say. “Why do I need to go anywhere else?” Such pictures as Draughts in Belmore Park(1938), Morning Rush Hour, Sydney Harbour Bridge(1938), or Meat Queue (1946) depict the life of the city in the most direct and honest manner. But for many Australians, it is the beach that became the epitome of Dupain’s photographic oeuvre. The Sunbaker (1937), At Newport (1952), and Bondi(1939) all depict, and define, Australian beach culture.

The most famous and most celebrated…

View original post 471 more words

Denim and Popular Culture

Posted: 16/12/2020 by vequinox in Literature