Archive for 13/12/2020

ΤΟ ΑΜΑΞΙ

  Ο άγνωστος κουβέντιαζε χαμηλόφωνα με τη γυναίκα, βέβαια,

η γυναίκα είχε πεθάνει, κι εκείνος κοίταζε το πεπρωμένο, που σαν

μια άδεια άχρηστη θήκη αφήνουν οι νεκροί πάνω στο κάθισμα,

     τα πουλιά χτυπούσαν στο ταβάνι κι έπεφταν στο βρώμικο νιπτή-

ρα, εδώ τέλειωναν όλες οι ιστορίες, βαλσαμωμένοι γέροι κάθονταν

πίσω απ’ τα τζάμια, κι η στοά σκοτεινή με τα υγρά μαγαζιά που

πουλούσαν μεγάλα στρίποδα για φέρετρα και στέφανα απ’ τις δόξες

που είχαμε ονειρευτεί,

     όμως, στο ίδιο σπίτι κατοικούσαν κι εκείνοι οι άλλοι, που δεν

τους βλέπουμε, μόνο τις νύχτες άκουγες να περπατάνε κρατώντας

τις σβησμένες λάμπες, και καμιά φορά περνούσαμε για δικές μας

τις ακατάληπτες χειρονομίες τους,

     κι η μικρή πεθαμένη υπηρέτρια, που πλαγιάζαμε κάποτε, άπλω-

νε τώρα το χέρι της μέσα στις αγρύπνιες μου να της δώσω ένα

ζευγάρι κάλτσες που της είχα υποσχεθεί.

     Έπειτα ησυχία, κι ο θόρυβος του αμαξιού που έφευγε έσβηνε

σιγά-σιγά.

THE CAR

     The foreigner in a low tone voice chatted with the woman, who

of course was dead and he stared at his destiny that useless outline

the dead leave on the chair

     birds struck the ceiling and fell into the dirty sink where all

the stories ended; embalmed old men sat behind the window glass,

the stoa was dark, the stores wet where they sold tripods for caskets

and wreaths for the glory we had once dreamed;

     however, in the same house those others lived, the ones we never see

only during the nights you’d hear them walk holding the put out lamps

and sometimes we mistook their incomprehensible gestures as ours

     and the young dead servant girl, with who we made love long ago,

now stretched her arm in my vigils that I’d give her the pair of nylons

I had promised her.

     Then stillness and the sound of the departing car would slowly fade

away.

~Τάσου Λειβαδίτη-Εκλεγμένα Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

~Tasos Livaditis-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis

www.libroslibertad.com

To Koskino

Έχετε τα γραφικά μου αποτυπώματα

μπορείτε να με αναγνωρίσετε, όχι όμως και να με

διαβάσετε ούτε να με διαβείτε

Ποντάρατε στο μαύρο μου και χάσατε

Ποντάρατε στο κόκκινό μου πάλι χάσατε

κακή ζαριά ήμουνα στα χέρια σας

Τα λόγια που μιλώ μου κόβουνε τη γλώσσα

κάθε χειρονομία μου με σταυρώνει

Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν.

Σ’ αυτή την εποχή της υπαρκτής ποίησης

ποιητής μιας ποίησης που δεν μπορεί να υπάρξει

μόνο με τους νεκρούς μιλώ και γι’ αυτούς γράφω.

Μόνο αυτοί μπορούν να με διαβάσουν

*Από τη συλλογή “Έως…”, Εκδόσεις “Νεφέλη” 2003.

View original post

That little bit of morning air.

Posted: 13/12/2020 by vequinox in Literature

lemanshots - Fine Pictures and Digital Art

Lemanshots_morning

Photo and design by Josephine R. Unglaub.

View original post

ΕΛΛΑΣ

Γράφει η Φωτεινή Λαμπρίδη

Σήμα κινδύνου συνεχίζουν να εκπέμπουν ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων αλλά και κόμματα της αντιπολίτευσης για την πρόθεση της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη, να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου επιτρέποντας την μακρόχρονη εξαγωγή συλλογών Μουσείων έως και για έναν αιώνα (50+50 χρόνια) κόντρα στη νομοθεσία που ορίζει τη μουσειακή πολιτική της χώρας.


View original post 1,544 more words