Archive for November, 2020

A R T L▼R K

On the 29th of November 1877, Thomas Edison, an American inventor and businessman, demonstrated his phonograph for the first time. It is difficult for us to imagine the kind of stir it caused as we have become so used to listening to music in practically every sphere of our everyday life that we take it for granted; we hear music at home, walking down the street, in shops and supermarkets, pubs and nightclubs or even public toilets! There have been also so many inventions since Edison that we have come to the point where we can be hardly surprised anymore. But in the nineteenth century novelties were granted with a great public interest as they often seemed to have transgressed the impossible barriers of physics. And so when Edison’s voice, reciting a popular nursery rhyme “Mary had a little lamb”, came out of a small piece of tinfoil…

View original post 895 more words

Manolis

Cloe and Alexandra_cover_aug265

ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ

Καθόταν στο διπλανό τραπέζι,
είχε δική του παρέα κι όμως κάθε τόσο
γύριζε να με κοιτάξει,
με έψαχνε στα μάτια.
Πριν καθίσει απέναντί μου
υπήρχε το νωχελικό φως του απογεύματος
που έλουζε τα τραπέζια,
τα καθαρά τραπεζομάντιλα
και πιο πέρα τις πέτρες και τα δένδρα.
Μα πριν συμβούν όλα αυτά
ήμουν βυθισμένη σε μια απέραντη νωχέλεια,
σε μια απέραντη ηρεμία
που προδιέθετε και προετοίμαζε
μια τέτοια απόλαυση:
μέσα στο εξαίσιο φως
ένας άνδρας να με κοιτάζει.

THE AFTERNOON LIGHT

He was sitting at the next table
engaged in his own affairs
but every now and then
he turned to look at me
staring me in the eyes.
Before he sat opposite me
it was the languid afternoon light
which bathed the tables,
the clean tablecloths
and further off the rocks and trees.
And before all this happened
I was sunk in an overwhelming languidness,
in an…

View original post 30 more words

Return//Γυρισμός

Posted: 27/11/2020 by vequinox in Literature

Manolis

Manolis1_RGB_96_web

ΓΥΡΙΣΜΟΣ

Του πατρικού την πόρτα
έσπρωξα δειλά κι έσκουξε ο θάνατος
κραυγή φριχτή που οι βάσεις

του σπιτιού ετρίξαν και τα παράθυρα
ζητήσαν να ξαναγεννηθούν
διάπλατα άνοιξα το φως

να μπεί κι ο αγέρας
και σαν να περίμενα το εκκρεμές
ν’ αγγίξει το ασύλληπτο κενό

κουρτίνες τράβηξα ζωή να δώσω
στους τέσσερις ήχους
που απ’ τις γωνιές εβγαίναν βογκητά

κι ο στεναγμός σαν να λυπήθηκε
το κάλος άλλης εποχής αφέθηκε
λεπτή στη μνήμη μου ευχή

RETURN

The door of my family home
I timidly opened and death
yelled its horrid presence

to make the foundations
creak and the windows to beg
of their re-birth and I opened them

wide to let the light come through
as if waiting for a pendulum
to touch the inexplicable loss

the curtains I pulled aside
the four walls to grace with life
when loud from the corners

the moan of my ancient dead rose

View original post 22 more words

Manolis

cover

ΠΟΛΛΑ χρόνια πέρασαν. Μάχες χαμένες κι άλλες που τις κερδί-
σαμε
χωρίς ποτέ να το μάθουμε, και πάντα η λησμονιά και τα φύλλα
που έπεφταν.
Αλλά θα `ρθει μια μέρα που θα κλείσουμε ειρήνη με το όνειρο,
αιώνια κυνηγημένοι — ώσπου τη νύχτα ήταν αδύνατο να μην τους
συγχωρήσεις.
Κι αχ, μόνο μ’ αυτό ζήσαμε, μ’ αυτό που δε θα βρει κανείς ποτέ
μέσα στις ιστορίες μας.
MANY years went by. Battles we lost and others that we
won
without ever being informed of it and always forgetfulness
and the falling leaves.
However a day will come when we’ll make peace with
the dream
we the forever persecuted — until at night it was impossible not
to forgive them.
And, ah, only with this we’ve lived, what one will never find
in our stories.

~Τάσου Λειβαδίτη-Εκλεγμένα Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
~Tasos Livaditis-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis
http://www.libroslibertad.ca
http://www.authormanolis.wordpress.com

View original post

ΕΛΛΑΣ

«Όποιος ξεχνάει το παρελθόν είναι υποχρεωμένος να το ξαναζήσει».

mavilistemplewf2Τι άλλο καλέ μου

Τι άλλο, καλέ μου, ζητάς από μένα
και στέκεις θλιμμένος μπροστά στη μορφή μου,
αφού κι η καρδιά μου, αφού κι η ψυχή μου,
κι ας είσαι νεκρός  πλημμυρούν από Σένα;

Τα θεία τραγούδια σου ένα προς ένα
τα ζει κάθε νύχτα η ψάλτρα φωνή μου,
γενήκαν αυτά μοναχή προσευχή μου,
αγνή προσευχή, γεννημένη από Σένα!

Γιατί με κοιτάζεις με μάτια θλιμμένα;
Λαμπάδα σου ανάβω την ίδια ψυχή μου
και μέρα τη μέρα σκορπά κι η ζωή μου
για Σένα, τα ρόδα της τα χλωμιασμένα.

Μυρτιώτισσα

View original post 923 more words