Posted: 27/11/2020 by vequinox in Literature




Του πατρικού την πόρτα
έσπρωξα δειλά κι έσκουξε ο θάνατος
κραυγή φριχτή που οι βάσεις

του σπιτιού ετρίξαν και τα παράθυρα
ζητήσαν να ξαναγεννηθούν
διάπλατα άνοιξα το φως

να μπεί κι ο αγέρας
και σαν να περίμενα το εκκρεμές
ν’ αγγίξει το ασύλληπτο κενό

κουρτίνες τράβηξα ζωή να δώσω
στους τέσσερις ήχους
που απ’ τις γωνιές εβγαίναν βογκητά

κι ο στεναγμός σαν να λυπήθηκε
το κάλος άλλης εποχής αφέθηκε
λεπτή στη μνήμη μου ευχή


The door of my family home
I timidly opened and death
yelled its horrid presence

to make the foundations
creak and the windows to beg
of their re-birth and I opened them

wide to let the light come through
as if waiting for a pendulum
to touch the inexplicable loss

the curtains I pulled aside
the four walls to grace with life
when loud from the corners

the moan of my ancient dead rose

View original post 22 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s