Archive for 26/11/2020


Posted: 26/11/2020 by vequinox in Literature



NIETZSCHE: Eternal Recurrence in True Detective

19th century German philosopher Friedrich Nietzsche once wrote, “What, if some day or night a demon were to steal after you into your loneliest loneliness and say to you: ‘This life as you now live it and have lived it, you will have to live once more and innumerable times more?’”
Nietzsche was profoundly affected by the concept of Eternal Recurrence. In Thus Spake Zarathustra, he referred to it as the “mightiest thought.” It is important to note, however, that Nietzsche did not introduce the theory of Eternal Recurrence. It is found in Ancient Egyptian and Indian philosophies. But Nietzsche’s practical application of the idea is innovative.
Instead of asserting Eternal Recurrence as a metaphysical truth, Nietzsche presents it to the reader as a hypothetical test to determine whether one is living a worthwhile life. Supposing that someone tells you Eternal Recurrence is true…

View original post 579 more words


Είναι ένα νησί μοναδικό, με πανοραμική θέα σε τρεις θάλασσες: Aιγαίο, Iόνιο και Kρητικό πέλαγος.

View original post 159 more words


Γαλαζοπράσινα νερά και σπουδαία ιστορία σε ένα λιλιπούτειο νησί

Η Ελλάδα είναι γεμάτη μικρή και μεγάλα νησιά που σε αφήνουν έκπληκτο με την ομορφιά τους η οποία είναι διαφορετική κάθε φορά. Άλλα νησιά έχουν παραλίες με γαλαζοπράσινα νερά και άλλα είναι σαν αποκομμένα από κάποιο δάσος. Μικρότερα ή μεγαλύτερα, κάποιες νησίδες μάς είναι εντελώς άγνωστες και μπορεί να μην έχουμε ακούσει ποτέ ούτε το όνομά τους. Μια από αυτές είναι η Αψηφιά. Μια άγνωστη νησίδα της Ελλάδας με απόκοσμη ομορφιά που μπορείς να συνειδητοποιήσεις ακόμη περισσότερο αν την κοιτάξεις από ψηλά.

View original post 253 more words

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Νικηφόρος Βρεττάκος & Τερψιχόρη Παπαστεφάνου, Τ’ όνομά σου
(τραγούδι: Δανάη Μπαραμπούτη & Χορωδία Τρικάλων / δίσκος: Ελεύθεροι πολιορκημένοι (1971))


Τ’ όνομά σου: ψωμί στο τραπέζι.
Τ’ όνομά σου: νερό στην πηγή.
Τ’ όνομά σου: αγιόκλημα αναρριχώμενων άστρων.
Τ’ όνομά σου: παράθυρο ανοιγμένο τη νύχτα στην πρώτη του Μάη.

Τ’ όνομά σου: ρινίσματα ήλιου.
Τ’ όνομά σου: στροφή από φλάουτο τη νύχτα.
Τ’ όνομά σου: στα χείλη των αγγέλων τριαντάφυλλο.
Τ’ όνομά σου: κουδούνισμα αλόγων που σέρνουν την άνοιξη πίσω τους.
Τ’ όνομά σου: βροχούλα στου σπορέα το μέτωπο.
Τ’ όνομά σου: περίσσευμα στου βοσκού την καλύβα.
Τ’ όνομά σου: τοπίο χωρισμένο με χρώματα.
Τ’ όνομά σου: δυο δρυς που το ουράνιο τόξο στηρίζει τις άκρες του.

Τ’ όνομά σου: ένας ψίθυρος απ’ αστέρι σε αστέρι.
Τ’ όνομά σου: ομιλία δυο ρυακιών μεταξύ τους.
Τ’ όνομά σου: μονόλογος ενός πεύκου στο Σούνιο.
Τ’ όνομά σου: ένα ελάφι βουτηγμένο ως…

View original post 116 more words


On the 26th of November 1909, the playwright Eugen Ionescu was born in Slatina, Judetul Olt, Romania. Having trained as a French teacher in ‘Little Paris’, as Bucharest had become known between the two world wars, Ionesco followed on to Paris where he completed his doctorate in 1938. He returned to France during the war in 1942 with his wife and child and eventually established himself in Paris where he lived and worked till the end of his life in 1994.

Ionesco, as he chose to call himself thereon, arrived at his theatre career at the relatively late age of 40, like Samuel Beckett. The story of how he decided to become a playwright has become something of a self-created myth. It all started when the writer decided to learn English using the Assimil method, a French invention in foreign language self-tuition, based on repetitive exposure to…

View original post 789 more words