Yannis Ritsos-Philoctetes//translated by Manolis Aligizakis

Posted: 23/06/2020 by vequinox in Literature

Yannis Ritsos_cover4

ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ//PHILOCTETES

 

Ο πατέρας δεν αγαπούσε τ’ αγάλματα. Ποτέ δεν τον είδα
να στέκεται μπροστά σε κάποιο· — ίσως κιόλας ο ίδιος
να ’τανε τ’ άγαλμα του εαυτού του, ένα άγαλμα χάλκινο
αγέρωχου, απλησίαστου ιππέα. Και μόνον
η φιλία του εκείνη με τον Πάτροκλο
τον έφερνε κάπως κοντά μου, σα να κατέβαινε
με φαρδιές δρασκελιές απ’ το βάθρο του
και να χάνονταν κάτω απ’ τα δέντρα. Μου φαινόταν παράξενο
πώς δεν ακούγονταν καθόλου τρίξιμο
απ’ τις κλειδώσεις των χάλκινων γονάτων του.

Κι η μητέρα, ένας ίσκιος κι αυτή, διάφανος ίσκιος,
ανάλαφρος και μακρινός — μια τρυφερότητα παρούσα
μέσα στη διαρκή απουσία της. Οι άντρες,
γυρίζοντας απ’ το κυνήγι, λίγο πριν φτάσουν στο σπίτι,
βλέπαν, πίσω απ’ τα δέντρα, το δυτικό παράθυρο
σαν κρεμασμένο απ’ τα κλαδιά, μετέωρο, μόνο του,
κι εκεί, μέσα στη σκοτεινή κορνίζα του, η μητέρα,
σαν κρεμασμένη κι αυτή, να κοιτάζει
μακριά, το λιόγερμα, σα φλωροκαπνισμένη. Οι άντρες νόμιζαν
πως τους περίμενε, πως έτρωγε το δρόμο. Πολύ αργότερα
το νιώσαμε πως έλειπε, πως ήταν στ’ αλήθεια κρεμασμένη.

Father didn’t like the statues; I don’t ever remember him

standing before one; perhaps he was already

a statue of himself, a bronze statue of a graceful

unapproachable horseman. Only his friendship

with Patroclus  brought him somewhat closer to me,

as if he was stepping off his pedestal and with massive

strides he’d vanish under the trees. Strange that

the creaking of his bronze knee joints wasn’t heard at all.

 

And mother, a shadow as well, a diaphanous shadow,

weightless and remote; a tender presence

in her constant absence. When men came back

from their hunting they saw, from behind the trees,

the window to the west, as if hanging from the branches,

as if floating, on its own, and through it,

in the dark picture frame, mother,

a golden smoked hue, as if hanging too

and gazing the sundown far away in the horizon.

Men thought she was waiting for them,

examining the road in anticipation. A lot later

we felt it: she wasn’t there at all and she was

surely hanged.

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s