Archive for 19/02/2020

Yannis Ritsos_cover4

Αυτή η αργή αυστηρότητα πολλαπλασιάζει την απόσταση
από μένα σε μένα, απ’ τη μια κίνηση στην άλλη,
απ’ τη μια θύμηση στην άλλη. Ένας ολόκληρος μήνας θα χρειαστεί
να περάσεις απ’ το ’να δωμάτιο στ’ άλλο. Μια αόριστη ομίχλη
στέκεται ανάμεσα στα πάντα. Πολλές φορές, τα χειμωνιάτικα πρωινά,
κάθομαι εδώ, πίσω απ’ τα τζάμια και κοιτάω φιλικά την απόσταση· στο βάθος
τυχαίνει κάποιος να περνάει καμιά φορά, ατμισμένος,
μια απρόσωπη, άσαρκη κηλίδα — κι ούτε επιχειρείς να την προσδιορίσεις
ούτε σε νοιάζει πού θα πάει —εδώ ή εκεί— το ίδιο κάνει.

Τα δέντρα
άυλα κι αυτά. Κείνες τις ώρες, αν κάποιος ξυλοκόπος
δοκίμαζε με το πελέκι του να κόψει μιαν ιτιά, ένα κυπαρίσσι,
ούτε ήχος ούτε ξύλο ούτε πελέκι.
Αυτή η ωραία αοριστία
είναι η μοναδική πραγματικότητα — φτιάχνει από μένανε μια ξένη
μακρινή κι άτρωτη σχεδόν, όπως εκείνη η κηλίδα στην ομίχλη,
και χαίρομαι αυτή την ελαφρότητα, μόλο που τη φοβούμαι κάπως.

Αν βγάλω τούτα τα βραχιόλια, αν λύσω τη νύχτα τα μαλλιά μου,
αν λύσω τα κορδόνια απ’ τα σαντάλια μου, προπάντων αν βγάλω
ετούτα τα βαριά περιδέραια, που μου κρατούν το λαιμό σα χαλκάδες,
θαρρώ πως θα φύγω προς τα πάνω, θα εξαερωθώ. Δε θα το ’θελα.
Ίσως γι’ αυτό τα φορώ. Με στερεώνουν κατά κάποιο τρόπο,
παρότι μ’ ενοχλούν συχνά· — τα φορώ και στον ύπνο μου, σα να ’μαι
ένα σκυλί που εγώ η ίδια το ’χω δέσει μπρος σε μια πεσμένη πόρτα.

 

This slow austerity extends the distance

between me and myself, between one movement and another

from one memory to another. It takes a whole month

to go from one room to the other. A vague fog always

covers everything. Often, during the winter mornings,

I sit here and gaze the distance with a friendly eye; a person

might go by at the far end, among the fog, a faceless,

fleshless dot — you don’t even try to confirm the direction

towards which he’s headed, you don’t care — here or there

it’s the same.

 

The trees, also intangible. During those hours, if a lumberjack

decides to cut an oak or a cypress with his axe

there would be no sound, no wood, no axe.

That beautiful vagueness

is the only reality that it creates, out of me, a distant

and almost invincible stranger, like that dot in the fog

and I enjoy this lightness although I’m a little afraid of it.

 

If I take off these bracelets, if I loosen my hair during the night,

if I undo the straps of my sandals, especially if I take off

these heavy necklaces, that wrap my neck like hooks,

I believe I’ll rise up in the air, I’ll become air. I wouldn’t

like that. Perhaps for this reason I wear them. They steady me

to some extent although they tire me. I have them on while

I sleep, as if I am a dog tied in front of a fallen door.

ΕΛΛΑΣ

Εξώφυλλο: Σκηνή από την τραγωδία του Ευρυπίδη «Ίων» απεικονίζονται η Αθηνά, η Κρέουσα και ο Ίων.

© copyright μετάφραση – επιμέλεια Χείλων

O Ίων ήταν μυθικός γενάρχης των Ιώνων και γιος του Απόλλωνα από την Κρέουσα, κόρη του Ερεχθέα και σύζυγο του Ξούθου (Απολλόδωρος.1.7.3, Κρέουσα). Σύμφωνα με τον μύθο ο Απόλλων συνευρέθηκε με την Κρέουσα σε ένα σπήλαιο κάτω από τα Προπύλαια και μετά την πράξη την εγκατέλειψε. Η Κρέουσα ντροπιασμένη προσπαθούσε να κρύψει την εγκυμοσύνη της και όταν ήρθε η στιγμή να γεννήσει πήγε μόνη της στην ίδια σπηλιά και γέννησε τον γιο της τον οποίο εγκατέλειψε. Όταν όμως επέστρεψε λίγο αργότερα μετανιωμένη για την πράξη της, διαπίστωσε πώς το μωρό είχε πλέον εξαφανιστεί, αφού ο θεός Ερμής το είχε μεταφέρει στους Δελφούς όπου ο Απόλλων το έχρισε υπηρέτη του ναού και ανέθεσε την ανατροφή του σε ιέρεια.

View original post 1,030 more words

ΕΛΛΑΣ

Mία ανεπανάληπτη έκθεση, που αποκαλύπτει το μεγάλο εκτελεστικό ταλέντο, την αστείρευτη δημιουργική φαντασία και την ιδιαίτερη ευρυμάθεια του Τιτσιάνο Βετσέλιο (Πιέβε ντι Καντόρε, 1488/1490-Βενετία, 1576), θα φιλοξενήσει από τις 16 Μαρτίου και έως τις 14 Ιουνίου 2020 η Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.

View original post 543 more words