Archive for March, 2019

ΕΛΛΑΣ

Είναι ένα από τα ωραιότερα και ιστορικότερα σπήλαια της Ελλάδας. Ωστόσο, έμελλε να συνδέσει το όνομά του και με μία τραγική, μα και συνάμα ηρωική σελίδα της ιστορίας της Κρήτης και της χώρας γενικότερα. Είναι το σπήλαιο Μελιδονίου ή Γεροντόσπηλιος, όπου σε αυτό βρήκαν τραγικό θάνατο τον Γενάρη του 1824, 370 γυναικόπαιδα και άντρες που είχαν καταφύγει στο εσωτερικό του, αρνούμενα να παραδοθούν στους Τούρκους.

View original post 219 more words

Advertisements

ΕΛΛΑΣ

Την Κυριακή 31 Μαρτίου 2019, στις 6:00 μ.μ. Το μουσικό πρόγραμμα θα περιλαμβάνει έργα των Μότσαρτ, Πάχελμπελ, Χέντελ, Μπάχ, Χαΰντιν, Μποτσερίνι και Σκαλκώτα κ.α.

View original post 149 more words

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Διαφορά χρωμάτων

Το μοβ μου
σαν ανάσαινε
άφηνε μικρές κραυγές βελούδου,
μα ήταν το κίτρινό σου
κοφτερό και κρύο
δεν έκλαιγε, διαπερνούσε
και όταν πονούσε
άστραφτε με το σκληρό του φως,
κάθε που η νύχτα
χαϊδευότανε στα πόδια μου,
βύθιζα τα δάχτυλά μου
στη μαλακή μαύρη της σάρκα
και τα έγλειφα,
μα εσύ δεν καταλάβαινες,
την αλυσόδενες, την κατακτούσες
κι ύστερα της κρεμούσες
μια ταμπέλα στο λαιμό
και την αρχειοθετούσες.
Σαν άρχιζε το μοβ μου σιγά-σιγά να χάνεται
το πρόσωπό μου να στραγγίζει
και τα δάχτυλά μου αργά-αργά να κιτρινίζουν,
χαιρόσουνα,
κι όταν το κίτρινό μου
έγινε λείο σαν ατσάλι
και ο χορός της φωτοσύνθεσης
έκανε επιτέλους έναν κύκλο,
τότε μου κρέμασες μια ταμπέλα στο λαιμό
κι έτσι με αρχειοθέτησες
σ’ ένα δωμάτιο, σε μια νύχτα της ζωής σου.

Από τη συλλογή Η νύχτα είναι μια φάλαινα (1990) της Χλόης Κουτσουμπέλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως…

View original post 5 more words

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Τα μεσάνυχτα είναι περίεργη ώρα

Β’

Τα μεσάνυχτα είναι περίεργη ώρα.
Στη γλώσσα νιώθεις την αλμυρή τραχύτητα της νύχτας που περνά
και στα χείλη την υπόγλυκη προσμονή της μέρας που έρχεται,
παραπαίεις
ανάμεσα στο τότε και στο τώρα, στο ποτέ και στο ξανά,
στην ψευδαίσθηση και στην απελπισία,
στην τόλμη και στη δειλία.
Τα μεσάνυχτα είναι η ώρα του έρωτα,
αυτού που ζεις ή αυτού που χάνεις,
η εκσπερμάτωση της νύχτας
στα λευκά σεντόνια του πρωινού,
ή ένα μισοτελειωμένο άγγιγμα στο μάγουλο,
από το χέρι του ψυχρού εκτελεστή
με τα χρωματιστά εσώρουχα.
Τα μεσάνυχτα είναι η ώρα που πουλάς ή αγοράζεις,
που παραδίνεσαι ή αποχωρείς.
Είναι καιρός τώρα που κάθε μεσάνυχτα
βάφω μαύρο το κορμί μου
και διαλύομαι στη νύχτα,
ως τα άλλα μεσάνυχτα.

Ήταν η στιγμιαία γέφυρα
(ο χρόνος επιλεκτικός και όλα επιλογές χρόνου)
όταν οι λέξεις μου
απέκτησαν χέρια,
όλα μετριούνται με στιγμές,
στιγμιαίοι πόθοι,
στιγμιαίες ανάγκες,
στιγμιαίες…

View original post 111 more words

Neo-Hellene Poets_Feb8

https://www.barnesandnoble.com/w/neo-hellene…manolis-aligizakis/1129496838