Yannis Ritsos, translated by Manolis Aligizakis

Posted: 12/08/2018 by vequinox in Literature

ritsos front cover



Το γνώριζε από πάντα σχεδόν. Δεν τό `πε σε κανέναα. Κάτω απ’ το

μενεξελί ταπέτο

υπήρχε η μυστική καταπακτή. Εκεί μέσα, τις νύχτες,

έριχναν τρύπια γάντια, προφυλακτικά, μικρά πουπουλένια μαξιλάρια,

σπασμένες κούκλες, παντόφλες, σπασμένα ποτήρια. Κι ίσως γι’ αυτό,

όταν έπαιζαν πιάνο τα μεσάνυχτα, ή αργότερα ακόμα, οι αντηχήσεις

ήταν διαρκέστερες και μάλιστα βαθύτερες. Η μουσική ακουγόταν

πιο ωραία και πιο αθώα. Τα μεγάλα χέρια του νεαρού πιανίστα

δε χτυπούσαν τα πλήκτρα, κυλούσαν αλλού, διατρέχαν

ένα σώμα γυμνό, απ’ το κάτω χείλος ως τα πόδια, ένα σώμα

ερωτικά ξαπλωμένο, όχι πάνω στο μενεξελί τάπητα, μα στ’ άσπρα






He knew it almost all along. He never said anything to anyone. Under

the purple carpet

there was a secret trapdoor. In there, at night

they threw gloves with holes, condoms, small fluffy pillows

broken dolls, slippers, broken glasses. And perhaps for that reason

when they played the piano at midnight or even later, the echo

was longer and perhaps deeper. The music was heard more

beautiful and even more innocent. The big hands of the young piano

player didn’t hit the keys, they floated elsewhere, they caressed

a naked body, from the lower lip to the feet, a body

lying erotically not on the purple carpet, but on the white tiles.




Γιάννη Ρίτσου-Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη, Libros Libertad, 2011

Yannis Ritsos-Poems/Translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, 2011





Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s