Archive for 12/08/2018

Γρηγόρης Σακαλής, Ταξίδι

Posted: 12/08/2018 by vequinox in Literature

To Koskino

Χθες όλη τη νύχτα ταξίδευα.
Πήγα στη Νέα Υόρκη
στο Μανχάταν, τη γέφυρα του Μπρούκλιν
έψαξα να βρω την παρέα των μπητ
μου είπαν πως μετακόμισε δυτικά
στην Καλιφόρνια
πήγα λοιπόν στο Σαν Φρανσίσκο
συνάντησα ένα τεράστιο φεστιβάλ Ποίησης
κάθισα και κοιτούσα μαγεμένος
πήγα στο City Lights
βρήκα τον γέρο – Λώρενς
χωμένο στα βιβλία του
μου είπε πως ο Τζακ
είναι στα τελευταία του
κατεστραμένος απ΄το πιοτό
και οι άλλοι κάνουν ταξίδια
σε εξωτικά μέρη
μερικοί με το μυαλό τους
βουτηγμένοι στις ουσίες
μου έδωσε μερικά βιβλία
και μου είπε “καλή τύχη”
θα τη χρειαστώ, σκέφτηκα
και πήρα το δρόμο της επιστροφής.

View original post

Industrial Landscape

Posted: 12/08/2018 by vequinox in Literature

ritsos front cover

ΤΟ ΥΠΟΒΡΑΘΡΟ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

 

Το γνώριζε από πάντα σχεδόν. Δεν τό `πε σε κανέναα. Κάτω απ’ το

μενεξελί ταπέτο

υπήρχε η μυστική καταπακτή. Εκεί μέσα, τις νύχτες,

έριχναν τρύπια γάντια, προφυλακτικά, μικρά πουπουλένια μαξιλάρια,

σπασμένες κούκλες, παντόφλες, σπασμένα ποτήρια. Κι ίσως γι’ αυτό,

όταν έπαιζαν πιάνο τα μεσάνυχτα, ή αργότερα ακόμα, οι αντηχήσεις

ήταν διαρκέστερες και μάλιστα βαθύτερες. Η μουσική ακουγόταν

πιο ωραία και πιο αθώα. Τα μεγάλα χέρια του νεαρού πιανίστα

δε χτυπούσαν τα πλήκτρα, κυλούσαν αλλού, διατρέχαν

ένα σώμα γυμνό, απ’ το κάτω χείλος ως τα πόδια, ένα σώμα

ερωτικά ξαπλωμένο, όχι πάνω στο μενεξελί τάπητα, μα στ’ άσπρα

πλακάκια.

 

 

BACKGROUND MUSIC

 

He knew it almost all along. He never said anything to anyone. Under

the purple carpet

there was a secret trapdoor. In there, at night

they threw gloves with holes, condoms, small fluffy pillows

broken dolls, slippers, broken glasses. And perhaps for that reason

when they played the piano at midnight or even later, the echo

was longer and perhaps deeper. The music was heard more

beautiful and even more innocent. The big hands of the young piano

player didn’t hit the keys, they floated elsewhere, they caressed

a naked body, from the lower lip to the feet, a body

lying erotically not on the purple carpet, but on the white tiles.

 

 

 

Γιάννη Ρίτσου-Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη, Libros Libertad, 2011

Yannis Ritsos-Poems/Translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, 2011

 

www.libroslibertad.com

www.manolisaligizakis.com

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Εν Ερμουπόλει…

Σκιές του Άδη – ρούχα του νερού
βομβαρδισμένο σκοτεινό τοπίο
μιας εποχής του κόσμου τ’ αλμυρού
και μιας αποκριάς το προσωπείο.

Το πλοίο γι’ άλλους κήπους ξεκινά.
Μεγάφωνα σκορπούν την «Κομπαρσίτα».
Το έξωμό σου φόρεμα πεινά.
Θα γίνουν όλα απόψε, αυτή τη νύχτα.

Τρελή Σελήνη, μάγισσα γριά,
σαν φάντασμα στου Μάκβεθ τα λιβάδια
που τρώει τα σπασμένα τα γυαλιά
και τα σκυλιά χορταίνει με σμαράγδια.

Μητρόπολη, παρέλαση, φωνές
κι η μπάντα με χάλκινα στο χιόνι.
Αρχαίοι συγγραφείς, περγαμηνές,
της τέχνης μου θα γίνουν οι δαιμόνοι.

Πικρά νησιά κοχύλια της ψυχής.
Αισθήματα που ζουν μες στη φορμόλη.
Μια πιστολιά στην άκρη της ζωής.
Γράμμα στερνό που αρχίζει: Εν Ερμουπόλει…

Από τη συλλογή Το νεκρό καφενείο (1997) του Μάνου Ελευθερίου

View original post