Archive for 16/08/2017

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Πίτερ Παν

Πέτα μαζί μου μες στη νύχτα
κορίτσι από δαντέλα,
πάμε στη χώρα του Ποτέ
να βρούμε τα παιδιά που χάθηκαν
κι εκείνα τα άλλα,
που πονάει τόσο να τα βρούμε.
Στη χώρα του Ποτέ Ξανά
τα παιδιά δεν μεγαλώνουν,
ντύνονται Ινδιάνοι,
και χορεύουν γύρω απ’ την πληγή.
Στη χώρα του Ποτέ Χωρίς
τα παιδιά δεν έχουν μαμά,
ρίχνουν στις φλέβες τους χρυσόσκονη
για να πετούν και να ξεχνούν.
Έλα μαζί μου Γουέντι των δακρύων,
(γι’ αυτό άλλωστε σε επέλεξα,
είσαι επίτιμος δοκιμαστής δακρύων,
ξέρεις τη γεύση και το χρώμα τους
και την παράξενη οσμή της νοσταλγίας),
σου υπόσχομαι λευκό ατόφιο πόνο,
υπόσχομαι να σε εγκαταλείψω
να πετάς μόνη με την λευκή σου νυχτικιά
πάνω από το παλιό ρολόι του Λονδίνου,
(οι δείκτες του έχουν για πάντα σταματήσει
την ώρα που η μαμά εγκατέλειψε το σπίτι),
μα για αντάλλαγμα
θα σου χαρίσω ένα ποίημα
από χρυσόσκονη και αίμα
και…

View original post 32 more words

Advertisements

Notes on Adorno’s “Resignation”

Posted: 16/08/2017 by vequinox in Literature

publised in TELOS magazine (Spring 1978).

Reading “Resignation” today, it is immediately clear that the historical context is necessary to fully grasp the significance of Adorno’s words. Originally delivered as a radio address in 1968, “Resignation” is, among other things, an important entry in the Marxist theory-praxis debate and a primary document in the history of Adorno’s troubled relationship with the radical student movements of postwar Germany. Adorno, responding directly to the Frankfurt School’s critics of the radical left, defends his refusal to translate Critical Theory into a program for political action. Against the charge of apolitical “resignation,” Adorno articulates a defiant vision of critical thought beholden to no master. This vision of critical thought remains vital today, despite the dated trappings of the theory-praxis debate and the limited interest in Adorno’s biography and the politics of postwar Germany.

At the time of its publication, Adorno’s critics were many…

View original post 1,045 more words

Interesting Literature

A summary of a classic Eliot poem

‘Little Gidding’ is the last of T. S. Eliot’s Four Quartets, but it is also his last significant poem. What’s more, there is a sense in this poem of Eliot seeking to join the threads of his work together, to ‘set a crown upon a lifetime’s effort’, as he puts it in ‘Little Gidding’ itself. But this remains a puzzlingly abstract poem in some ways, resisting any straightforward explication or analysis. There is nothing little about ‘Little Gidding’. You can read the poem here.

Whereas the first three poems that comprise Four Quartets centre on places which held personal significance for Eliot (Burnt Norton was the house he visited with Emily Hale in 1934, East Coker was the village home of his ancestors, The Dry Salvages were known to him from his youth in America), ‘Little Gidding’ is slightly different:…

View original post 1,371 more words

Slipping past

Posted: 16/08/2017 by vequinox in Literature

Peace, Love and Patchouli

Slipping past the memory
into the realm of forgotten dreams
and thoughts of that unseen
we reach out to touch the haze
through darkening skies
and shadowed days
grasping at the ghosts of self
history doomed to repeat itself
we touch the images
one
by
one
turning
twisting
to see
what changes passing days spawned
upon these keepsakes
past their prime
back in time
we set them aside
to ponder fate
letting go
or to wait
for more seconds to tick on by
through the life
we tell ourselves
it doesn’t matter
anymore
and perhaps it doesn’t
but we wait unsure,
afraid to let go
and feel
the emptiness
that surrounds
in the cracks and spaces
where it had lived
and finally died,
where forgiveness resides
there waits a light
and we open our eyes
to see
to know
to feel
to let go.

Prompted by a post from my…

View original post 25 more words

Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

painting-courbet_palavas

Του Δημήτρη Ελέα

Δεν πρόκειται να δώσουμε εδώ ορισμό του τι είναι ο διανοούμενος [1], ίσως όμως, αρκεστούμε να πούμε ότι ο Έλληνας διανοούμενος, συνήθως είναι μέλος σε κάποιο κόμμα –τα ονόματα τους τα γνωρίζετε–, γράφουν κυρίως κάθε Πέμπτη εξομολόγηση στα: Lifo, Athens Voice, Protagon… και μέσα στα πάμπολλα βιβλία που έχουν γράψει, δεν έχουν να επιδείξουν «τίποτα» αξιοσημείωτο σε ποιότητα μα σε ποσότητα…

Μερικοί δε από αυτούς, χρησιμοποιώντας ακόμη την περισπωμένη και δασεία που προ πολλού έχουν καταργηθεί, θέλοντας να θεσμίσουν μέσω της γλώσσας ιδιόρρυθμη εξουσία και αυθεντία…  Έχει αποσυναρμολογηθεί το μυαλό τους από τις πολλές μεταφράσεις μέσω του google translate. Κοντολογίς, έχουν μεταφράσει τόσα πολλά βιβλία, είχαν άραγε ποτέ τον χρόνο οι ίδιοι να σκεφτούν;

View original post 489 more words