Archive for 01/06/2017

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Το πιστό φεγγάρι

Απόψε το φεγγάρι
δεν λογάριασε τίποτα,
κομμάτιασε τα αγκαθωτά σύρματα
κι ακούμπησε με την πλάτη
στο κελί μας.

Σταύρωσε τα πόδια όρθιο
άναψε από το βαθύ σκοτάδι το τσιγάρο του
και ύψωσε τη γροθιά του στον ουρανό.

(Εμείς
κάθε βράδυ μανταλώναμε
τη σιδερένια πόρτα μας
με τις ξεθωριασμένες φωτογραφίες
των ματιών μας).

Ύστερα
μέριασε την άδεια μας χύτρα
και ξάπλωσε στον κόρφο μας
να ζεσταθεί.

Έξω
το θερμόμετρο έδειχνε
κάτω του μηδενός.

Από τη συλλογή Πίνακας (1961) του Θεόκλητου Καριπίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεόκλητος Καριπίδης

View original post

Advertisements

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Έλευση

[Ενότητα Στο καμίνι]

Χρόνια της πέτρας, δύσκολα, καιροί
σκληροί, σε βράχον απάνω άνυδρο, φαρμακερό
γρανίτη, με σαύρες ολόγυρα κι ούδ’ ένα
πράσινο φύλλο, σ’ έχτισαν, ψυχή μου.

Πόσος καιρός επέρασε δεν ξέρω,
χειμώνα καλοκαίρι, γυμνός και πένης,
σε τούτη την ξερολιθιά της συμφοράς.

Κι ήρθες εσύ
έτσι αναπάντεχα, βούλα της άνοιξης, σώμα
ανάερο της αυγής, και αξιώθηκα
για μια στιγμή να σε κρατήσω τρυφερά
στην αγκαλιά μου. Μες στο σκοτάδι
άκουσα την καρδιά σου να χτυπά∙ σε πήρα,
καθώς που παίρνουν τα πουλιά, στα χέρια μου.

Αχ, δεν το φανταζόμουνα πως μια στιγμή
μονάχα πάθους, ένα μόριο χρόνου,
θα ’φτανε να ζεστάνει όλη τη ζωή μου.

Πώς πρέπει τώρα
να προσέχω, Θεέ μου.
Και μία μόνον
αδέξια κίνηση, εμέ του αμάθευτου, του στερημένου,
μπορεί να σε πληγώσει.

Δεν είχε,
λοιπόν, παγώσει όλο μου το αίμα;
Είχε απομείνει,
σε τούτη την ξερολιθιά της συμφοράς, μια κρύπτη;

Έλα να σε…

View original post 46 more words