Archive for 12/03/2017

the Tempest Ahead

Μὴ ταχὺς Ἡρακλείτου ἐπ’ ὀμφαλὸν εἴλεε βίβλον
τοὐφεσίου· Mάλα τοι δύσβατος ἀτραπιτός.
ὄρφνη καὶ σκότος ἐστὶν ἀλάμπετον·
ἢν δέ σε μύστης εἰσαγάγῃ, φανεροῦ λαμπρότερ’ ἠελίου.

Νόμος καὶ βουλῆι πείθεσθαι ἑνός.
Tά δὲ πάντα οἰακίζει Kεραυνός.
Ὁδὸς ἄνω κάτω μία καὶ ὡυτή.
Eἷς ἐμοὶ μύριοι ἐὰν ἄριστος ἦι.
Aὔη ψυχὴ σοφωτάτη καὶ ἀρίστη.
Πάντα ψυχῶν εἶναι καὶ δαιμόνων πλήρη.
Σοφόν ἐστι πάντων κεχωρισμένον.
Αἰὼν παῖς ἐστὶ παίζων πεσσεύων.
Δεῖ γὰρ τὸν χαρίεντα, μήτε ῥυπᾶν,
μήτε αὐχμεῖν, μήτε βορβώρωι χαίρειν.
Ξυνόν ἐστι πᾶσι τὸ φρονέειν.
Οὐ δεῖ ὥσπερ καθεύδοντας ποιεῖν καὶ λέγειν.

Ἡρακλείτειον, πῦρ ἀείζωον!
Ἡρακλείτειον, ἐστὶν ἀΐδιον!

Πᾶν ἑρπετὸν πληγῆι νέμεται.
Διαφερόμενον γὰρ ἀεὶ ξυμφέρεται.
Πολυμαθίη νόον ἔχει οὐ διδάσκει.
Τὸ μὴ δῦνόν πoτε πῶς ἂν τίς λάθοι;
Ἐδιζησάμην ἐμεωυτόν.
Θυμῶι μάχεσθαι χαλεπόν.
Φύσις κρύπτεσθαι φιλεῖ.
Πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι.
Ἁμονίη ἀφανὴς φανερῆς κρείττων.
Ψυχῆς ἐστι λόγος ἑαυτὸν αὔξων.
Εἶναι γὰρ ἓν τὸ σοφόν, ἐπίστασθαι γνώμην,
ὀτέη ἐκυβέρνησε πάντα διὰ…

View original post 57 more words

Advertisements

Big Art Theory Blog

‘Once the soul was perfect and had wings, it could sour into haven that only creatures with wings can be. But the soul lost its wings and fell to earth where it took an earthly body.  Now, while it lives in this body no outward sign of wings can be seen yet the roots of its wings are still there… And we see a beautiful woman or a man, the soul remembers the beauty it used to know in haven, and begins to spout and that makes the soul want to fly but it cannot yet it is still too weak so that man keeps staring up to the sky at a young bird, he lost all interest in the world around…’ (T. Malick, ‘The Knight Of Cups’)

gabriele1© Gabriele Viertel, Merit Award of Best of Contemporary Photography 2015, Fort Wayne Museum

gabriele2gabriele3© Gabriele Viertel

What is the reason that…

View original post 1,163 more words

Medusa

 

ΧΙΟΝΙΑΣ

 

Το χιόνι σκέπασε το πεζοδρόμιο, ασημένιες ευχές για την πρώιμη άνοιξη κι άνοιξα τα μάτια μέσα στην απουσία σου, θετικό έλαβα το μήνυμα για το αναμενόμενο εγγονάκι

 

—Βγάλε το σκουπιδοντενεκέ στο δρόμο. Άφησε της ανακύκλωσης για την επόμενη εβδομάδα

 

Τ’ αποτελέσματα της αιματολογικής βγήκαν θετικά η ασθένεια κοντρολάρεται με τα χάπια και τη γυμναστική. Θα μπορούσαμε να πάμε στο ταξίδι που σχεδιάζαμε τις σκοτεινές μέρες του χειμώνα, προτού σε πάρει ο άκαρδος Χάρος, αγαπημένη μου

 

—Φέρε μου τον καφέ, δυο κουταλιές ζάχαρη σε παρακαλώ, μα τί σου λέω τώρα; Καλά με γνωρίζεις πια

 

Τα μάτια της κουκουβάγιας διαπερνούν το σκοτάδι σα να τραγουδούν

“Δώσε μου όραση και δως μου φως: σκοτάδι νικημένο απ’ την αχτίδα”Κι εγώ με το Χάρο διαπληκτίζομαι για το δικαίωμά του να σε πάρει, αγαπημένη μου. Περιπαίζει την αφέλεια μου και λέει σχεδόν τραγουδιστά

 

—Αν μέχρι τώρα δεν μ’ έχεις καταλάβει, είμαστε κι οι δυο χαμένοι 

 

 

SNOWSTORM

 

Snow has whitened the sidewalk-silver wishes for an early spring and I open my eyes in your absence to the messenger who brings happy news of another grandchild

 

Take the trash can to the curb leave the recycling bin for next week

 

Test results came back clean the disease is managed by medication and exercise we could go to the trip we’ve planned during the dark days of winter, my beloved, before the heartless Hades took you away

 

Bring the coffee, two spoons of sugar please, but why do I say this? You know me so well by now

 

Eyes of the owl pierce the night as if crying out loud: give me light and give me sight: darkness defeated by a flash

 

And I debate with Hades his right to take you, my beloved, but He scorns my idiocy and sings

 

—If you don’t know me by now, we’re both lost

 

 

 

The Mexican

Posted: 12/03/2017 by vequinox in Literature

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #852
Dj της ημέρας, ο Γιώργος Θεοχάρης

«Να περάσουμε το ποτάμι και μετά βλέπουμε», είπε ο Fernandez.
«Τι έχει μετά το ποτάμι;» ρώτησε ο Chico.
Ο Fernandez το σκέφτηκε λίγο πριν απαντήσει: «Άλλα ποτάμια».

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

View original post

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Μανόλης Αναγνωστάκης & Μίκης Θεοδωράκης, Μιλώ
(τραγούδι: Μαρία Φαραντούρη / δίσκος: Νύχτα θανάτου (1974))

Μιλώ…

Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών
Για τα τελευταία κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα
Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες
Μιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε στους τάφους και τα σαπίζει η βροχή
Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα
Για τα κορίτσια που ζητιανεύουνε δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους
Μιλώ για τις ξυπόλητες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα
Για τις φλεγόμενες πόλεις τα σωριασμένα κουφάρια στους δρόμους
Τους μαστροπούς ποιητές που τρέμουνε τις νύχτες στα κατώφλια
Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα
Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες
Για τα προαύλια των φυλακών και για το δάκρυ των μελλοθανάτων.

Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες
Π’ αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα…

View original post 85 more words