Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν αλλιώς

Posted: January 5, 2017 by vequinox in Literature

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #905
Dj της ημέρας, η Χριστίνα Παπαβασιλείου

Καθόταν μόνη της στο πεζούλι. Στα πόδια της αραδιασμένα κουτιά σπίρτα. Πάντα χρειάζονταν, ήλπιζε ότι κάποιος θα πάρει. Κόσμος πέρναγε  μπροστά της κουβαλώντας δέματα, φαγητά, δώρα. Κι αυτή περίμενε. Περίμενε αυτόν που θα την έβλεπε. Και μετά θα έβλεπε και τα σπίρτα. Τι αξία είχε ένα κουτί σπίρτα; Μηδαμινή — και θα έπιαναν και τόπο. Ένα κερί δεν θα άναβες; Ένα τζάκι; Δεν θα πηγαίνανε χαμένα. Δεν ήταν άχρηστα. Δεν θα ήταν ελεημοσύνη. Κι όμως, την προσπερνούσαν και ένιωθε ότι ούτε ένα βλέμμα δεν έπεφτε πάνω της. Αόρατη. Και παγωμένη. Καταλάβαινε ότι σιγά σιγά έσβηνε. Κανείς δεν θα την έσωζε και κανέναν δεν θα ενοχλούσε όταν θα την έβρισκαν νεκρή το άλλο πρωί.

Άναψε ένα σπίρτο. Ήρθε μια ζέστη στα ακροδάχτυλά της. Ναι, η λύση ήταν αυτή. Το κάψιμο των σπίρτων. Άναψε κι άλλο. Λίγη ακόμα ζέστη. Άναψε τρίτο…

View original post 136 more words

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s