Yannis Ritsos/Translated by Manolis Aligizakis

Posted: 01/12/2016 by vequinox in Aligizakis Manolis, Art, Greek Canadian Poets, Greek National Literary Awards, Greek Poets, Literature
Tags: , , , , ,

Ritsos_front large




Πλήθη κληματαριές κατηφορίζουν πρός τή θάλασσα —

κληματαριές-τρούλοι ναών, κληματαριές-πολυώροφες επαύλεις,

κληματαριές-ωδεία, φάμπρικες, μπορντέλλα. Βάρκες περνάνε

κατάφορτες σταφύλια.

Αυτό πού λέγαμε ασύλληπτο

πιέζοντας τά νύχια στήν παλάμη, αυτό

πού διασχίζει αυτόνομο τό άσκοπο — δέν ξέραμε πιά, δέ ρωτούσαμε,

χαμένο τό μέτρο τών αξιών. Δέ νοιάζομαι — είπε ο Ιωάννης —

ήταν αυτό; δέν ήταν; τί ήταν;

Τό σώμα

απλά, λιγοσύλλαβα: μ’ αρέσει — λέει. Καί πιό πέρα

τό γαλανό νησάκι, η Ίσκια —

αυτό θά τό βάλω ζαφείρι

στό δαχτυλίδι πού ετοιμάζω νά περάσω πάλι

στό μικρό δάχτυλο, στ’ αριστερό χέρι τής ποίησης, αρραβώνα.







Lots of grapevines stroll down toward the sea –

grapevine-domes of temples, grapevine-multilevel villas,

grapevine-music schools, factories, brothels. Boats go by

overloaded with grapes.

What we called inconceivable

while pressing our nails in our palm, is the autonomous

that crosses through the pointless – we didn’t know anymore

we didn’t ask; the measure of value was lost. I don’t care – John said –

was it this? Wasn’t it? What was it then?

The body

simply, with a few syllables: I like it – he says. And further on

the light-blue island, Iskia – I’ll place it as a sapphire

on the ring I prepare to put again on the pinky finger,

on the left hand of poetry, as an engagement ring.





Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )


Connecting to %s