Λεωνίδας Ζενάκος, Τα μάτια

Posted: December 1, 2016 by vequinox in Literature

Ενύπνια Ψιχίων

.

Κανένας μας δεν ήταν άγριο πουλί
σαν ανταμώσαμε σ’ εκείνα τα τραπέζια με τ’ αποφάγια των τυφλών.
Όλοι μας εξημερωμένοι,
ντροπαλά κατοικίδια,
άρα μας έμεναν μόνο τα μάτια.
Κι ένας ψηλός και ακατοίκητος
θυελλώδης κι όμως τόσο σχολαστικός
μας τα ’βγαζε με μια οδοντογλυφίδα
ώσπου έβαλε μόνος του τέλος στη ζωή του.

Και το φως τυφλώνει.
Μόνο που πρέπει να περάσουν χρόνια,
να λιώσουν λίγο λίγο οι γαλατένιες αμμουδιές
και να πληθύνει του φεγγαρόφωτου η ολάσπρη σαπουνάδα με την τριβή
της μνήμης
και καθώς φεύγει προς τα πίσω το άσπρο του ματιού
να γίνει μια κλωστή που όλο λεπταίνει
σαν της αράχνης την κλωστή ή σαν το μέλι που πεθαίνει αιώνια και ποτέ.

Τότε είναι όλα άσπρα και καθαρά
το χιόνι η μπλούζα του γιατρού η μαρέγκα και η εξάτμιση του αεριωθουμένου
και η αξιοπρέπεια σκληρή όπως πάντα,
όμως με τα κύματα να τη γλείφουν τόσους αιώνες
λεία σαν…

View original post 35 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s