Archive for 26/11/2016

Η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και «η εποχή των τεράτων» Κώστας Λάμπος «Όταν το παλιό αρνείται να πεθάνει και το καινούργιο αργεί να γεννηθεί, τότε ζούμε στην εποχή των τεράτων» Antonio Gramsci «Τα όνειρα για μεγάλες αυτοκρατορίες έχουν πάντα κακό τέλος» Marc Roche «Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά» Ρήγας Φεραίος Μπροστά στην εκδοχή να αποτύχει η νεοφιλελεύθερη […]

via Η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και «η εποχή των τεράτων» — Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Advertisements

Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Αν κάποιοι το είχαν «ξεχάσει» φρόντισε να τους το υπενθυμίσει ο ίδιος με το περίφημο άρθρο του τον περασμένο Μάρτη στην «Γκράνμα», την επομένη της επίσκεψης του προέδρου των ΗΠΑ στο νησί.

Είναι εκεί, υπό τον τίτλο«Αδελφέ Ομπάμα», που ο Κάστρο σχολιάζοντας και απαντώντας στις «σοροπιασμένες λέξεις» – όπως αναφέρει – του Μπάρακ Ομπάμα, καταλήγει:

«Ας μην έχει κανείς ψευδαισθήσεις ότι ο λαός αυτής της αξιοπρεπούς και ανιδιοτελούς χώρας θα απαρνηθεί τη δόξα, τα δικαιώματα ή τον πνευματικό πλούτο που έχει κερδίσει με την ανάπτυξη της εκπαίδευσης, της επιστήμης και του πολιτισμού. Επίσης, προειδοποιώ ότι με τις προσπάθειες και την ευφυΐα του λαού μας είμαστε ικανοί να παράγουμε την τροφή και τα υλικά αγαθά που χρειαζόμαστε. Δεν χρειαζόμαστε δώρα από την αυτοκρατορία. Οι προσπάθειές μας θα είναι μέσα στα νόμιμα πλαίσια και ειρηνικές, γιατί η αφοσίωσή μας βρίσκεται στην ειρήνη και την αδελφοσύνη ανάμεσα σε…

View original post 2,445 more words

netakias

financial-times

Εχουν περάσει παραπάνω από έξι χρόνια από τότε που η Ελλάδα, παραπαίοντας υπό το βάρος του δημόσιου χρέους της, αναγκάστηκε να στραφεί για βοήθεια στους εταίρους της στην Ευρωζώνη και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αναφέρει σε άρθρο της η βρετανική εφημερίδα Financial Times.

View original post 629 more words

To Koskino

Έργο του Max Ernst Έργο του Max Ernst

Ὄχι κύριε, δὲν μ᾽ ἀρέσουν τὰ τραγούδια σας
κι ἂς πουλᾶνε σὰν πραλίνες Βρυξελλῶν.
Προτιμῶ τὶς ψαλμωδίες μιᾶς παλιᾶς θρησκείας
ποὺ σὲ κάνουν νὰ λυγίζεις γόνατα καὶ ράχη,
ἔστω κι ἂν ἡ πίστη ἔχει ξεραθεῖ μέσα στὰ ὀστᾶ σου.
Προτιμάω τοὺς ἐνθουσιαστικοὺς παιάνες
μ᾽ ὅλες τὶς αἱματοχυσίες ποὺ δὲν βγάζουν πουθενά.
Προτιμάω τὴν πασχαλινὴ στριγγλιά:
L᾽ hanno ammazzato* καὶ τὸν θρῆνο τοῦ Ἱσπανοῦ μὲς στὴν ἀρένα.
Προτιμῶ αὐτὸ τὸ νυχτοπούλι, σὰν ἀνοίγω λίγο
νά ᾽μπει ὁ ἀέρας καὶ νὰ μοῦ θυμίσει
ὅτι πρέπει νὰ ξανακαπνίσω, ἂν δὲν θέλω νὰ μοῦ στρίψει
κάτω ἀπὸ τὰ μουσικὰ νταβάνια τῆς αὐτόματης ψυχῆς.

*Από τη συλλογή “Ὠδὲς καὶ σχόλια” (2006) και εδώ από τη Μικρή Ανθολογία των Συλλογών 1983-2010, εκδ. Στίγμα Λόγου, Ἰούνιος 2014
http://stigmalogou.blogspot.com

View original post

Melancholy Rose

Posted: 26/11/2016 by vequinox in Literature