Archive for 23/10/2016

Ἀνιχνευτές

Πολύφημος

Τύφλωση τοῦ  Κύκλωπα  Πολύφημου,  Λακωνική μελανόμορφος κύλιξ,

περίπου 540 π.κ.χ.    *

–Κύκλωπες – Οι περί του Πολύφημου γένους–

 

Τρία γένη Κυκλώπων έχουμε:

1.       Ουράνιοι – Θεοί

2.      Χειρογάστορες – δημιουργοί του Άργους και των τοίχων των Μυκηνών

3.      Οι περί τον Πολύφημον, στην Οδύσσεια.

 

View original post 355 more words

Advertisements

ΠΥΡΑ ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ

Posted: 23/10/2016 by vequinox in Literature

ΕΛΛΑΣ

Ο ήρωας βασανιζόταν από αβάσταχτους πόνους, έσκιζε τις σάρκες του και σφάδαζε σαν πληγωμένο ζώο. Οι δικοί του άνθρωποι και ο γιός του Ύλλος τον μετέφεραν στην κορυφή της Οίτης κι εκεί στοίβαξαν ξύλα αγριελιάς και βελανιδιάς σ’ έναν μεγάλο σωρό. Όταν ο ετοιμοθάνατος ζήτησε να τον λυτρώσουν με μιά μεγάλη φωτιά, ο Ύλλος αρνήθηκε, δέχτηκε όμως ένας περαστικός κι άναψε τον σωρό.

View original post 384 more words

No Sense Words - Λέξεις Φυγόκεντρες

Photo Credits: The Tiger Lillies Photo Credits: The Tiger Lillies


                     Να χάνομαι εγώ, να αιμορραγώ, που μ’ έσφαξες με τη ματιά σου.

                     Κι εσύ,  

                     ανυποψίαστος,

                     ανίδεος,

                     πουλάς κρεμμύδια απ’ τα τελάρα.

                     Κίτρινα λεμόνια στο αιματοκύλισμα.


                     

                      Έξω βρέχει.  

                      Λιμνιάζει το νερό.

                      Σε λασπόνερα καθρεφτίστηκαν περαστικοί έρωτες

 …

View original post 87 more words

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Γιάννης Ρίτσος & Μίκης Θεοδωράκης, Δέντρο το δέντρο
(τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης / έργο: Ρωμιοσύνη (1966))

Κάθε άνοιξη ανθίζανε, το καλοκαίρι κάρπιζαν, το φθινόπωρο τρώγαμε τα μήλα και το Φλεβάρη, γύρω στις δεκαεφτά, πήγαινα κι έβλεπα πόσο μεγάλωσαν, πόσο ρυτίδωσαν, πόσο τις αγαπούσα και μ’ αγαπούσαν

κάθε καινούργια μηλιά που φύτευα, στην εποχή που πρέπει, είχε και τ’ όνομά της, με τη σειρά, τρίτη Κατίνα, Φρόσω, Μπέττη, Βάσω, Αφροδίτη, Βασιλική, Ελένη, και φυσικά, Ερατώ

κάθε καινούργια και τη φροντίδα της, δεν φτάνει να φυτεύεις ένα δέντρο, θέλει και την αγάπη σου, θέλει πολλά, όποιος το καταλαβαίνει

κάθε καινούργια και την κόρη της, άλλη κοντούλα κι άλλη ξέμαλλη, άλλη στοχαστική κι άλλη ξοδεύονταν, εκείνη φούσκωνε τον κορμό, και λίγο κάρπιζε, κι η πιο πέρα – τόσο τρελά λουλούδια και τίποτα καρπό

δεν προλαβαίναμε να τις φωτογραφίσουμε, είτε χαλούσε η ταινία, βλέπεις ήταν υλικά του πολέμου και ψάχναμε αναγκαστικά σ’ άλλες φωτογραφίες.

View original post 23 more words