Archive for 20/10/2016

rendition_front-cover

Rendition, poetry by Manolis

“yet something lurks in the diaphaneity of glass”—-from “Mirror
Glass is not necessarily clear, just as a mirror doesn’t always reflect reality. In Rendition, the poet Manolis reveals layers of meaning that appear as elusive as a shadow on a broken shard of glass. Quotes from Federico Garcia Lorca and T.S. Eliot preface the segments of the book, and there is a sense of warning given throughout to the reader to focus on the present instead of being immersed in the past or in rehearsal for the future. As always, the language is picturesque, and Manolis describes inner thoughts and outer dialogue in a way that shows the battle between the two, especially in “Tolling Bell”, where grief is disturbed by the necessity of trivial funeral preparations.

Biblical allusions abound in this collection: most memorably in “Unexplainable,”

Two sparrows
endearing forms

Hop to mess of potato chips
you threw…


The endless is not more
secret than the finite

It takes two sparrows
and a potato chip

His words recall the verses in Matthew 10 where Jesus mentions two sparrows of small value, and then relays that ‘you are worth more than many sparrows’. Just as the seemingly worthless potato chips sustain the birds, the poet reminds the reader of nourishment for the soul.

In “Elegy II”, the poem relives the last moments of a soldier’s life, as his memories flash before his eyes. He remembers old loves, an old song, and even senses the grief of his mother. The enjambment is placed in a way that tumbles the reader forward to the inevitable moment of death.

Two poems were especially fascinating in how they portray one event : in “Climb” the narrator is admiring a ladybug that has landed on his palm:

My eyes fix on her glamour
grand presence in minute scale

He seems a nice enough guy, yet in “Fourth Paradox”, it is figure of death, a “repugnant soulless killer”, that looks upon the ladybug he is holding:

He senses ladybug laughing…


He stares at the game of the red
black ladybug whose brilliance
just laughs in serenity

Just who is who?  What has changed?  This disparity makes the reader wonder exactly who is in control…does death realize it’s powerlessness over nature?

This collection is one that requires some meditation to best enjoy.  The glimpses of human nature throughout combine to create a pensive mood, one that enables you to consider such phrases as found in “Chrysalis“:  “What in the image of absence is revealed?”
www.theblacksheepdances.com

Advertisements

Ζοζέφ

Posted: 20/10/2016 by vequinox in Literature

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

zozef

Η γνησιότητα των σκανδάλων που παράγουμε εξαρτάται ευθέως και απόλυτα απ’ την αμέλεια που δείχνουμε απέναντι στους κινδύνους που προκαλούμε.

Εκεί στα έγκατα της γης των ιδεών και των πόθων, μέσα στα μυστήρια της υποχθόνιας και ερημικής ζωής, συναθροίζονται τα όντα που γιορτάζουν την ελευθεριότητά τους.

Τα όντα που βλέπουν όνειρα γνωρίζοντας, πως, τα όνειρα είναι μια λειτουργία του μυαλού όταν αυτό επιστρέφει στα ένστικτα, απελευθερώνοντάς τα απ’ τις επιρροές της αφυπνιζόμενης ηθικής.

Τα όνειρα που θα γίνουν τριγμοί μέσα στην πραγματικότητα και θα γίνουν επανάσταση και αλλαγή στην τέχνη και τη ζωή.

Οι λοξοί αλλάζουν την ιστορία βαδίζοντας πάνω σε δύσκολους δρόμους, τραγικούς και εσωτερικούς, αντινατουραλιστικούς και ρυθμικούς που ξυπνούν την νυσταλέα ποιητική κατεστημένη νιρβάνα.

Δουλεύουμε για το μεροκάματο. Η ποίηση είναι κι αυτή μεροκάματο. Είναι το μεροκάματο των λοξών που φέρνουν το καινούργιο. Τους ονειροκρίτες απ’ το ασθματικό λαχάνιασμα του πνεύματος και της τρέλας.

Τις νέες ιδέες μέσα…

View original post 72 more words

Παιδείας Εγκώμιον

Το 2009, η ταινία «Δημιουργία», που βασίζεται στη βιογραφία του Δαρβίνου, παραλίγο να μην προβληθεί στις ΗΠΑ, καθώς οι εταιρείες διανομής φοβούνταν τους πολέμιους της θεωρίας της εξέλιξης.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΑΝΟΥΔΟΥ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19.7.2015

Το 2009, η ταινία «Δημιουργία», που βασίζεται στη βιογραφία του Δαρβίνου, παραλίγο να μην προβληθεί στις ΗΠΑ, καθώς οι εταιρείες διανομής φοβούνταν τους πολέμιους της θεωρίας της εξέλιξης.

View original post 1,290 more words

Το σύστημα είναι ανεξάντλητο. Πρόκειται για μία ύαινα με μορφή χαμαιλέοντα, που αφού προσαρμόσει το χρώμα του με τις δικές σου ανάγκες ώστε να σε κάνει πιά να μη το βλέπεις, ορμάει και σε ξεσκίζει με την ησυχία του και χωρίς δική σου αντίδραση.

via Φοβού τους Δαναούς… — ΕΛΛΑΣ

Interesting Literature

Here are five of William Blake’s greatest paintings related to books – whether because the illustrations accompanied Blake’s prophetic books or other literary work (such as his poems) or because they actually feature books in a more literal sense.

IL - Blake 21. Urizen with his book. In Blake’s own mythology, Urizen (the name is possibly derived from ‘your reason’) was the Old Testament God figure, a variant of Yahweh, who stands for logic, reason, and law. Blake’s The Book of Urizen (1794) outlines Urizen’s role: his relentless reason has oppressed humanity through religious dogma. Blake’s view of the Old Testament God as an oppressive figure was coloured by his revolutionary sympathies and undoubtedly fed into his famous pronouncement on Paradise Lost (1667): he described Milton as being ‘of the Devil’s party without knowing it’. Satan in Paradise Lost stands for rebellion against, and freedom from, the religious tyranny of the oppressive God; in Blake’s…

View original post 634 more words