Ubermensch—Υπεράνθρωπος

Posted: October 18, 2016 by vequinox in Literature

Manolis

Χαώδης

 

     Η κρυστάλλινη αυγή έφτασε ηλιόλουστα γεμάτη,

γελαστό πρόσωπο μωρού που αντίκρισε τη μαμά του

όταν αποφασίσαμε το χάος να ερωτευτούμε, κάθε αυγή

να πλάθουμε καινούριο κόσμο, σαν μιας φαμίλιας

ορφανών ψωμί ζεστό και μυρωδάτο δικαίωμά μας

ήταν όλα να τα περιφρονήσουμε, τον προσηλυτισμό

τρελλών ρασοντυμένων.

 

     Η κρυστάλλινη αυγή έφτασε ηλιοτρόπια γεμάτη,

που αποφασίσαμε γιοφύρι να γίνουμε που πάνω του

τα πρώτα βήματα του Υπερανθρώπου θα γραφόταν.

Εμείς, οι τελευταίοι των ανθρώπων το τέλος μας

θα βρίσκαμε, γιατί όσο αγαπούσε τη ζωή ο Υπεράνθρωπος

τόσο αγαπούσε κι εμάς που θυσιάσαμε την ασήμαντή μας

ύπαρξη στην αναζήτηση της ατελής τελειότητας

του ατελούς χάους.

 

Chaotic

 

     The crystal dawn arrived. Full of sunlight, babyface

that smiles at the first sight of his mother, we decided

to fall in love with chaos, every morning to kneed

a new world, like a loaf of bread for the family…

View original post 78 more words

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s