Archive for 12/10/2016

Πόθος.

Posted: 12/10/2016 by vequinox in Literature

για την φωτογραφία, την κριτική, τα μικρά και τα μεγάλα

Άτιτλο

Μονάχα τη ζεστή καρδιά σου

και τίποτ’ άλλο.

ένας κάμπος ο παράδεισός μου

δίχως αηδόνι

μήτε λύρα

μ’ ένα διακριτικό ποτάμι

και μια πηγούλα.

Χωρίς του ανέμου το σπιρούνι

πάνω από φύλλωμα,

χωρίς τ’ αστέρι που ήθελε

να γίνει φύλλο.

Ένα πελώριο φως

που να ‘ναι

πυγολαμπίδα

άλλου φωτός

σ’ ένα κάμπο από σπασμένα βλέμματα .

Ένα κοιμητήριο φωτεινό

κι εδώ τα φιλιά μας

στίγματα ηχηρά

της ηχώς

θ’ ανοίγονταν πολύ μακριά.

Και τη ζεστή καρδιά σου

τίποτ’ άλλο.

ΦΕΝΤΕΡΊΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

View original post

ritsos_front-large

ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

 

Αστραπιαία μοτοσικλέτα. Πέρασε. Ο έρωτας ήταν.

Ανέμισμα μαλλιών. Φέγγος τής θάλασσας. Στήν αγορά

πλήθος φραγκόσυκα σέ καλαμένια κοφίνια

λιάζονται μέ ιταμότητα—αρχέγονοι όρχεις,

τό φώς σπιθίζει στό ξανθό τρίχωμά τους.

Τά κορίτσια γελάνε

μπροστά στίς πόρτες. Μέ μικρούς σουγιάδες σκίζουν

τήν παχιά φλούδα τών φραγκόσυκων. Τό γέλιο τους

αποσκεπάζει ένα κρυφό ερωτικό φονικό. Κι ίσως γι αυτό

στό βάθος τού ορίζοντα ένα ελάχιστο πάλλευκο σύννεφο σκιάζει

μιά σπιθαμή στό απέναντι γαλάζιο βουνό.

Τί όμορφη μέρα,

όμορφη, πιό όμορφη, προστατεύοντας πάλι,

μέ καθυστέρηση, κάποιο δικό μας δικαίωμα στό θαυμασμό

κάποιο δικό μας δικαίωμα στήν αιώνια νεότητα τού κόσμου.

 

 

REPOSSESSION OF RIGHTS

 

The motorcycle in lightning speed. It passed by. It was love.

Fluttering of hair. Radiance of the sea. In the agora

loads of cactus pears sunbathed in insolence

in baskets made of cane – primeval testicles,

light strikes like a spark in their blond hairs.

The girls laugh

in front of doors. They slice open the thick rind of

the cactus pears with small knives. Their laughter

conceals a secret erotic murder. Perhaps for this reason

the slightest snow-white cloud shadows one yard on the opposite

blue mountain, at the far end of the horizon.

What a beautiful day,

beautiful, more beautiful, protecting again,

somewhat late, our certain right in admiration,

our certain right in the eternal youth of the world.

 

 

YANNIS RITSOS — POEMS, Ekstasis Editions, 2013

ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ — Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

 

www.manolisaligizakis.com

cover

ΟΙ ΜΕΡΕΣ είχαν αρχίσει να μεγαλώνουν, όταν ήρθαν αυτοί που

ξέρουν να περιμένουν

σαν την παρθενία, οι γυναίκες ταράχτηκαν κι έγειραν άξαφνα

όπως η υπομονή μες στον πολύν καιρό, εμείς ακουμπισμένοι στ’

αμόνια

κοιτάζαμε την πόλη ερημωμένη, κι ά, τί φριχτές σκηνές από πα-

νάρχαια γεγονότα,

κι όταν, στο γέρμα του ήλιου εκείνοι ξανάφυγαν και τα γαβγίσμα-

τα των σκυλιών

όλο και πιο πολύ μεγάλωναν την απόσταση, δεν έμεινε

παρά το μοναχικό άστρο κι η μυρουδιά που είχε το άχυρο

στην παιδική ηλικία.

 

 

THE DAYS had become longer when the ones who know how

to wait arrived

like virginity, women stirred and suddenly stooped

like patience in the infinity of time and we bowed over

the anvils and

we gazed the deserted city and yes the horrible images coming

from ancient events

and when at sundown those people left and the barking

of dogs

slowly made the distance longer only the lone star was left

and the odor of hay emitted from our childhood years.

 

 

Τάσου Λειβαδίτη-Εκλεγμένα Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Tasos Livaditis-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis

www.libroslibertad.ca

www.manolisaligizakis.com

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Σταύρος Κουγιουμτζής, Όταν ανθίζουν πασχαλιές
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας / δίσκος: Όταν ανθίζουν πασχαλιές (1971))

Άρωμα πασχαλιάς

Κάποια χειμωνιάτικη νύχτα,
μια γυναίκα άναψε το τζάκι.
Προσηλωμένη στις φλόγες
κι ανακατεύοντας τα ξύλα,
θυμήθηκε
κάποια μακρινή άνοιξη,
κάποιο νυχτερινό τηλεφώνημα,
κάποια σύντομη ερωτική συνομιλία.
Και ξαφνικά
φύσηξε ένα ανοιξιάτικο αεράκι.
Κι όλος ο χώρος κατακλύστηκε
από το άρωμα μιας πασχαλιάς.

Αδημοσίευτο ποίημα από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή Άρωμα νοσταλγίαςτης Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου

View original post