Archive for 01/10/2016

Του James Petras* Μετάφραση: Ελέαννα Ροζάκη Ενδοκαπιταλιστικές αντιπαλότητες και αντίσταση στη βορειοαμερικάνικη ελίτ Σοβαρές πολιτικές και οικονομικές προκλήσεις αντιμετωπίζει η επιχειρηματική ελίτ των βορειοαμερικανικών πολυεθνικών. Οι Apple, Google, Facebook, Microsoft, Pfizer και πολλές άλλες πολυεθνικές επιχειρήσεις που φοροδιαφεύγουν, βρίσκονται αντιμέτωπες με την τριπλή απειλή των προστίμων ύψους πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, της ανακατανομής του πλούτου τους, […]

via Οι ψευδοπροφήτες της παγκοσμιοποίησης ξεγυμνώνονται — Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

Τα δέντρα

Posted: 01/10/2016 by vequinox in Literature

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι # 770
Dj της ημέρας, η Χριστίνα Παπαβασιλείου

Για τα δέντρα που χάθηκαν. Τώρα, πέρυσι, πρόπερσι, χρόνια, για τα δέντρα που χάνονται. Κι είναι και εκείνο το χαμόγελο που αναδύεται, όταν λένε ότι απειλήθηκαν σπίτια αλλά γλίτωσαν. Πόσο μου μεγαλώνει τη λύπη. Όχι γιατί σώθηκαν, αλλά για τον υποβιβασμό των δέντρων. Που χάθηκαν. Που το κάθε δέντρο θα κάνει καιρό πολύν να ξαναβγεί από τις ρίζες του, στην αρχή μια μικρή πρασινάδα και σιγά, αργά, να ξαναγίνει κάποτε η σκιά του τόση που να μπορείς να κάτσεις από κάτω του. Να σηκώσεις το κεφάλι και να το δεις ψηλό, μοναδικό. Για τα δέντρα λοιπόν που πάλι χάθηκαν, πύρινα εγκατέλειψαν το εδώ, αφήνοντας μια ερήμωση.
Δεν θέλω να γράψω άλλο.

(φωτογραφία εξωφύλλου: Ορέστης Παπαβασιλείου)

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή…

View original post 31 more words

ένα παιδί..

Posted: 01/10/2016 by vequinox in Literature

για την φωτογραφία, την κριτική, τα μικρά και τα μεγάλα

img_6804
με το πρόσωπο κολλημένο στο τζάμι
κοιτάζω εκστατικά
πίσω απ’ τις στάλες της βροχής
ένα πολύχρωμο κόσμο

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
με τις τσέπες γεμάτες μπίλιες
μέσα στον χειμώνα
ένα παιδί με δακρυσμένα μάτια
για το γατάκι του που πέθανε
για το λουλούδι που μαράθηκε
για όσους έφυγαν χωρίς επιστροφή

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
με τρύπιο παλτό
που λαχταράει τα ζεστά κάστανα
τη γειτονιά και τους φίλους
την άνοιξη που θάρθει

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
που δεν δέχεται
πως μπορεί να γελάω
όταν την ίδια στιγμή κάποιος κλαίει

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
απαρηγόρητο
που θάθελε να φτιάξει τη ζωή
στα μέτρα της καρδιάς του

Τόλης Νικηφόρου.

   αναρχικά   -1979

Μπορείτε να βρείτε το έργο του ποιητή εδω:.http://www.nikiforou-poems.gr/gr/

View original post

Yanis Varoufakis

Steve.jpg

When humour becomes essential in understanding the farcical reality we live in, pieces like this are priceless.

View original post 1,022 more words

για την φωτογραφία, την κριτική, τα μικρά και τα μεγάλα

………………………….

Dans les clapotements furieux des marées,
Moi, l’autre hiver, plus sourd que les cerveaux d’enfants,
Je courus ! Et les Péninsules démarrées
N’ont pas subi tohu-bohus plus triomphants.

Μέσα στους φοβερούς παφλασμούς των πλημμυρίδων,
Τον άλλο χειμώνα, Εγώ, πιο κουφός κι από μυαλό παιδιού,
Έτρεξα! Κι οι λυμένες Χερσόνησοι
Ποτέ τους δεν έσυραν Χάος πιο θριαμβικό.

………………………………………………………….

J’aurais voulu montrer aux enfants ces dorades
Du flot bleu, ces poissons d’or, ces poissons chantants.
– Des écumes de fleurs ont bercé mes dérades
Et d’ineffables vents m’ont ailé par instants.

Πόσο θαθέλα να δείξω στα παιδιά τα λυθρίνια
Του γαλάζιου κύματος, τα χρυσά ψάρια, τα ψάρια που τραγουδούν
Αφροί λουλουδιών νανούρισαν τα φευγιά μου
Κι άνεμοι ανείπωτοι, στιγμές, με φτέρωσαν.

…………………………………………………………………
Je sais les cieux crevant en éclairs, et les trombes
Et les ressacs et les courants…

View original post 76 more words