Archive for 25/09/2016

Παιδείας Εγκώμιον

Γιώργος Σεφέρης

Τούτη τὴν ὥρα αἰσθάνομαι πὼς εἶμαι ὁ ἴδιος μία ἀντίφαση. Ἀλήθεια, ἡ Σουηδικὴ Ἀκαδημία, ἔκρινε πὼς ἡ προσπάθειά μου σὲ μία γλώσσα περιλάλητη ἐπὶ αἰῶνες, ἀλλὰ στὴν παροῦσα μορφή της περιορισμένη, ἄξιζε αὐτὴ τὴν ὑψηλὴ διάκριση. Θέλησε νὰ τιμήσει τὴ γλώσσα μου, καὶ νὰ – ἐκφράζω τώρα τὶς εὐχαριστίες μου σὲ ξένη γλώσσα. Σᾶς παρακαλῶ νὰ μοῦ δώσετε τὴ συγνώμη ποὺ ζητῶ πρῶτα -πρῶτα ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου.

View original post 554 more words

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Μαρουσώ Αθανασίου

ΑΦΑΝΗΣ ΕΡΩΣ

κλειστές κουρτίνες

μην και φανεί

μην και φανερώσει

το φως

διαθλάται στο εγώ

και προδίνεται

ΣΦΗΝΑΚΙ

i.

η ποίηση έχει σώμα

αίμα

κι ένα μαστίγιο

ii.

πέθανες

κι έτσι

είμαστε

πάντα δυο

ΚΙ ΑΛΛΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ

ξανάγραψα το  καρδιογράφημά σου

ηλέκτρισα ένα κομμάτι χαρτί κι ένα μολύβι

σε τίποτα δεν ωφέλησα

εσύ πέθανες

εγώ δεν έζησα

ΕΡΑΝ

ερωτευμένη πάντοτε

με τη σκιά του έρωτα

την ουσιώδη

ΑΝΔΟΡΡΑ

Εδώ είναι τα παπούτσια του.

Αν ξαναρθεί, εδώ είναι!

Καμιά φορά γκρεμίζονται οι πάσσαλοι

και φεύγουν οι νεκροί κόκκινοι απ’ το αίμα.

Εμείς μπροστά από τον καθρέφτη μας

-Που ‘χει γεμίσει σάλιο απ’ τα γλειψίματα-

Θα φτύνουμε επιτέλους ο ένας τον άλλον

Κατά πρόσωπο.

Χωρίς κουκούλες.

Με παπούτσια.

Περνώντας ανήσυχα – ανήσυχα από την πλατεία.

Όλοι μαζί.

Του Άη – Γιώργη, όταν ασπρίζουνε τα σπίτια.

ΟΝΤΙΝ

Βουλιάζω το πρόσωπό μου στο ποτάμι.

Να σε φωνάξω ξανθή νεράιδα.

Κι εσύ η δόλια που…

View original post 131 more words