Archive for 21/09/2016

maria-polydouri

ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥΤΗ…

Τὴν ὥρα τούτη, ὅσο ποτέ, σὲ συλλογιέμαι
ἐρημικὴ ψυχή, ξένε διαβάτη.
Φίλοι κι᾿ ἀγάπες ἦταν γύρω σου! (Πλανιέμαι
ἢ ἀλήθεια λυπημένο εἶχες τὸ μάτι;)

Οὔτε μία ἀγάπη, οὔτε ἕνας φίλος τόσο
ποὺ σὲ μίαν ὥρα σὰν αὐτή,
τὸ χέρι νὰ σοῦ σφίξη. (Θὰ γλυτώσω
τὴ φήμη σου ἀπ᾿ τὴν ψεύτικη γιορτή).

Δὲν ἐστεκόταν, ναί, κανεὶς τόσο κοντά σου
καὶ κάποτε ὅποιον «φίλον» ὀνομάζεις
στὴ μοίρα σου εἶνε πρόκληση, ξεφώνημά σου
στὴν ἐρημιὰ ποὺ ἡ σιωπή της σὲ τρομάζει.

Μονωμένος φριχτά, μὲ ξεσκισμένη
ἐλεεινὰ τὴν πορφύρα σου τοῦ ὀνείρου,
τράβηξες γιὰ μία χώρα ξακουσμένη
κι᾿ ἄφαντη, στὴ βαθιὰ καρδιὰ τοῦ ἀπείρου

 

AT THIS TIME

 

This time, like no other, I think of you

lonely soul, stranger passerby.

Friends and lovers were around you (am I right

or your eyes were saddened?)

 

Not even one lover, nor a friend

who in an hour such as this hour

would shake your hand. (Will I save

your  legacy from the false celebration?)

 

No one stood close to you, yes, no one was close

even the one you called your friend

was a daring of your Fate, your shriek

in the silent loneliness that scares you.

 

Hideously alone, with the chiton

of your dream permanently ripped

you marched to a famous country

that vanishes in the deep heart of infinity

 

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//translated by Manolis Aligizakis

Advertisements

379full-kostas-karyotakis

 

ΜΥΓΔΑΛΙΑ

Κι ἀκόμα δὲν μπόρεσα νὰ καταλάβω
πῶς μπορεῖ νὰ πεθάνει μία γυναῖκα
ποὺ ἀγαπιέται.

Ἔχει στὸν κῆπο μου μιὰ μυγδαλιὰ φυτρώσει
κι εἶν᾿ ἔτσι τρυφερὴ ποὺ μόλις ἀνασαίνει·
μὰ ἡ κάθε μέρα, ἡ κάθε αὐγὴ τηνε μαραίνει
καὶ τὴ χαρὰ τοῦ ἀνθοῦ της δὲ θὰ μοῦ δώσει.

Κι ἀλοίμονό μου! ἐγὼ τῆς ἔχω ἀγάπη τόση…
Κάθε πρωὶ κοντά της πάω καὶ γονατίζω
καὶ μὲ νεράκι καὶ μὲ δάκρυα τὴν ποτίζω
τὴ μυγδαλιὰ πού ῾χει στὸν κῆπο μου φυτρώσει.

Ἄχ, τῆς ζωούλας της τὸ ψέμα θὰ τελειώσει·
ὅσα δὲν ἔχουν πέσει, θὰ τῆς πέσουν φύλλα
καὶ τὰ κλαράκια της θὲ ν᾿ ἀπομείνουν ξύλα.
Τὴν ἄνοιξη τοῦ ἀνθοῦ της δὲ θὰ μοῦ δώσει

Κι ὅμως ἐγὼ ὁ φτωχὸς τῆς εἶχ᾿ ἀγάπη τόση…

 

ALMOND TREE

 

And I haven’t yet understood

how a woman who’s loved can die

 

An almond tree has grown in my garden

most tender and just breathing

as every morning, every day wilts

the joy of its blossom it won’t give me

 

and alas, that I love it so

every morning I walk to it and kneel

with tears and water I water

the almond that has grown in my garden

 

oh, the lie of its little life will end

all leaves still hanging will fall

its branches wood they’ll become

the blossom of its spring it won’t give me

 

and I the poor loved it most tenderly

 

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//translated by Manolis Aligizakis