Tasos Livaditis

Posted: 01/09/2016 by vequinox in Literature



Ο ΑΤΕΛΕΙΩΤΟΣ πυρετός των δρόμων, οι μεγάλες απόπνοιες απ’

τις πυρκαγιές,

και πάλι παλιές διηγήσεις, ενώ το ήρεμο αδράχτι των γυναικών

οδηγούσε μυστικά τις ώρες. Κανείς δε μας αναγνώρισε όταν γυρί-


καθίσαμε κι εμείς μες στην ανωνυμία μας, σαν τον ξυλοκόπο

μες στη συγνώμη των δέντρων, ώσπου σιγα σιγά μας ξέχασαν,

δεν είχαμε ούτε όνομα, ούτε προσδοκία. Όπως τ’ αγάλματα είναι


συντηρώντας μια θνητή μας ώρα.




THE ENDLESS fever of the roads the strong smell emitted

by conflagrations

and again the old stories, while the women’s serene spindle

secretly guided the hours. Nobody recognized us when we


so we dwelled in our anonymity like the lumberjack

in the forgiveness of the trees until slowly they forgot of us:

we had neither name nor expectation. Like the statues that are

immortal and

they preserve our mortal hour.


~Tasos Livaditis-Poems, translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, 2014



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s