The Second Advent of Zeus

Posted: 29/08/2016 by vequinox in Literature

merging dimensions cover




Και το ανώνυμο δοκίμασα να ονομάσω


και να το περιγράψω στα θηρία με εικόνες

της γενιάς μου κι όλοι στα μούτρα μου γελάσαν

τόσο φτηνή τις μέρες κείνες ήταν η ενοχή

που με τα δάκρυά μου αγόρασα πολλή


και την ενέργιά μου ανάλωσα να φτάσω

το απρόσιτο, ονειροπόλος που ήμουν,

πεθύμησα να καταλάβω την αθωότητά μου

ξεκολλώντας την από τα νύχια του κενού

γλυκιά φωνή και μυστηριώδης που μου `κραξε

ό,τι σώσεις μές στην αστραπή καθαρό

στον αιώνα θα διαρκέσει


κι άφωνος ορθώθηκα μπρος στο σοφό άγαλμα

και διαλογίστηκα στο νόημα

ων ασβεστωμένων σπιτιών στον κόλπο

και στο μεταλικό του παρεκκλησιού σταυρό

που την κληρονομιά μου σταύρωσε

ολόμαυρο της προδιάθεσής μου





And I tried to name the nameless and


to describe it to the beasts with images

of my kin and they laughed at my expense

so cheap was the guilt those days

that I bought plenty of it with my tears


and my energy I devoted to reach

the unreachable, dreamer that I was

and I tried to grasp my innocence

unclasping it from the talons of the void

a voice sweet and mysterious yelled

from deep within my essence what

you will save during the length of a lightning

bolt diaphanous it will remain forever


I stood speechless before the wise statue

I pondered on the meaning of the little

whitewashed houses by the bay

and the metal cross of the little chapel

that crucified my inheritance

black stigma of my disposition




Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s