Archive for 13/04/2016

Εκτόνωση

Posted: 13/04/2016 by vequinox in Literature

Παιδείας Εγκώμιον

Pieter Lastman, «Οδυσσέας και Ναυσικά».

του Δ. Μαρωνίτη, ΤΟ ΒΗΜΑ, 27/09/2015

Για πρότυπο συνωμοτικής συνεργασίας πρόκειται: ομηρικής, για την ακρίβεια οδυσσειακής. Ανάμεσα σ’ έναν πολύτροπο ήρωα, τον Οδυσσέα, και μια θεά, τα μάτια λάμποντας, την Αθηνά, κόρη του Δία. Γνώριμοι οι δύο μεταξύ τους από την Ιλιάδα, στην Οδύσσεια έγιναν αχώριστοι. Στην αρχή αλλάζοντας όψη και ρόλο, καθένας με τον τρόπο του, μετά απροκάλυπτα. Πράγμα που γίνεται στη δέκατη τρίτη ραψωδία, μοιράζοντας το έπος, σχεδόν ισόποσα, στα δύο. Γι’ αυτήν τη συνωμοτική συναλλαγή γίνεται λόγος εφεξής, αλλού σε παράφραση, αλλού σε μετάφραση.

View original post 717 more words

Advertisements

Παιδείας Εγκώμιον

Homeless in Shanghai, China:

Του Νίκου Τσούλια

      «Καταραμένη φτώχεια», έλεγαν και ξανάλεγαν στους παλιότερους καιρούς οι άνθρωποι που βασανίζονταν από τις μεγάλες ελλείψεις και δεν μπορούσαν να αναθρέψουν τις οικογένειές τους. Ήταν καιροί δύσκολοι. Η Ελλάδα μόλις είχε βγει από τον πόλεμο και από τις μεγάλες πληγές που είχε αφήσει στην κοινωνία μας ο τραυματικός εμφύλιος πόλεμος.

View original post 667 more words

ΕΛΛΑΣ

mrtΓράφει ο Vladislav Perunovic – (wperunovic@gmail.com)

Χωρίς σχόλια στο περιεχόμενο παρουσιάζουμε την εντυπωσιακή ανακοίνωση για την έναρξη ενός «ντοκιμαντέρ», παραγωγής της κρατικής τηλεόρασης στην FYROM, MRT, που όπως υποστηρίζεται δείχνει τον «παραλογισμό» της ελληνικής αντίθεσης στη δημιουργία από τον Τίτο, της νότιας σλαβικής επαρχίας της Γιουγκοσλαβίας, ως «Μακεδονία» και την ανεξαρτησία της το 1991.

View original post 130 more words

Υπεράνθρωπος//Ubermensch

Posted: 13/04/2016 by vequinox in Literature

ubermensch_cover

Eνήλικοι

Ξαφνικά είμαστε κιόλας ενήλικοι. Γρήγορα πέρασαν
τα ξέγνιαστα χρόνια, κλείσαν τα βιβλία, κι η παιδική
αγάπη αντικαταστήθηκε με τη λυπημένη σιωπή
που προχωρεί δίχως κατεύθυνση. Οι οδηγοί βλαστήμισαν
την κίνηση και που `ναι ο θεός να βάλει κάποια τάξη;
Μα δεν έχουν ακούσει τα καλά μας νέα;
Πέθανε ο θεός, φωνάξαμε στον άνεμο και στα φύλλα
της οξιάς κι εμένα πάντα μ’ άρεσαν οι πλανόδιες ορχήστρες
που από πόλη σε πόλη πήγαιναν και διασκέδαζαν τον κόσμο
με νοσταλγικά τραγούδια, για τη μισέρια που υπήρχε
στον παράδεισο κι εμείς στη γη τη βρίσκαμε με μαρμελάδα
και με λουκουμάδες. Ωστόσο κάτι πολύ σοβαρό
μας κρατούσε σιωπηλούς που η πεταλούδα πέταγε πάνω
απ’ την ντάλια. Σκέφτηκες άραγε ποτέ τι θα γινόταν
με μια μουγγή έρωτα αν έκανες και στη στιγμή
του οργασμού ξεφώνιζες δυνατά ‘βοήθεια;’

~ Μου αρέσουν όλοι όσοι δεν αναζητούν πίσω από κάθε άστρο
την αιτία για μια θυσία, μια αιτία για να καταστραφούν.

 

Adulthood

Suddenly we had grown into adulthood. Quickly
the carefree years passed, books closed, puppy love
replaced by somber silence, directionless,
drivers cursed the traffic jams and where was god to put
some order to this life?
But haven’t they heard the good news?
God was dead. We yelled it to the wind and to the aspen
leaves and I always believed in the travelling bands that
went from city to city and entertained people with old
nostalgic songs talking of misery being just in heaven
while on earth we thrived on jelly and glazed donuts. Yet
something sinister kept us silent that the monarch butterfly
flew over the dahlia.
Have you ever thought of what would happen if
you made love to a deaf woman and at the time
of climax you screamed for help?

~ I like all those who do not seek behind every star
the reason for a sacrifice, the cause for their destruction.

 

 

[Ναταλί]

Posted: 13/04/2016 by vequinox in Literature

EVROUS

bf25282cd76f9cbe788de75772d075b8-d463c7cUntitled – Stardixa


[Nαταλί] – Βαγγέλης Ρουσσάκης


Ι.

Θα το πω σε όλους πως την δικιά σου φωνή
Κάποιος την χάραξε στον λάθος βράχο
Κι έδυσε μαζί με το τελευταίο δελφίνι
Στην σιωπή που άκουσα μαζί σου
Για τελευταία φορά
Σε εκείνη την φωνή ηχογράφησα για πάντα
Την φωνή σου
Την φωνή των άναρχων άστρων
Η σιωπή έκρυψε όλη την δικιά σου ομορφιά
Πια την προτιμώ για σύντροφο το βράδυ.

ΙΙ.

Τι ωραία, να είσαι σπάνια ύπαρξη
Να μπαίνεις σε όλες τις πόρτες μαζί με τον άνεμο
Να κλείνεις όλες τις ανάσες μέσα σου
και να τις δίνεις στον κόσμο σαν μυρωδιά λουλουδιών.
Μέσα σε γκρίζα κάστρα να έρχεσαι και να γκρεμίζεις
Τους τοίχους ολάκερους, και τις εσοχές από την θλίψη.
Μια μέρα θα φύγεις, και θα έρθεις εδώ
Και τότε θα μάθεις αναπάντεχα πως ήσουν πάντα μαζί μου.

ΙΙΙ.

Σε ένα φεγγάρι, κρύφτηκες νωχελικά.
Την μέρα που γεννήθηκες ξέφυγες

View original post 572 more words