Archive for 10/04/2016

Posted: 10/04/2016 by vequinox in Literature

camera lucida

Τα βράδια ο ουρανός συντρίβεται στο ταβάνι
Το πρωί στα συντρίμμια επωάζονται όνειρα
κι ο τοίχος απέναντι
μια μεσοτοιχία με σένα
πότε φυλακή και πότε ορίζοντας

An Lou

1010828_941195155929777_7495275815670560660_n

View original post

Advertisements

The artist time-travels.

Posted: 10/04/2016 by vequinox in Literature

Self-Portrait of the Artist

Image

We can all agree that this Vanitas with portrait of a young painter (ca 1651) represents the artist holding a portrait of himself. Yet what David Bailly (1584-1657) exactly meant as he set about portraying his younger self in the act of subverting the laws of space and time by the mere act of holding a portrait of himself at the age of 67, i.e. the age of the actual real-life David Bailly at the time he produced the painting (the real one and the fictional one in it) — well, that I leave to you.

(You can also see a portrait of what appears to be the artist’s wife, and, as an ‘easter egg’, her ghost behind the tall glass — And the ‘ghost’ reappears, with new implications, in Helen Lundberg’s Double portrait of the artist in time)

View original post

To Koskino

Γνωστός για τη διαυγή κοινωνική και πολιτική του ματιά, τη βαθιά του ανθρωπιά, το κοφτερό και πνευματώδες χιούμορ του, τη συνεπή του στράτευση στον πολιτικό ακτιβισμό και την ξεχωριστή του φωνή, ο Phil Ochs, ο αγαπημένος Αμερικανός τροβαδούρος της folk protest και σύγχρονος του Bob Dylan (αλλά, για μένα, πολύ πιο ειλικρινής και, εν τέλει, ασυμβίβαστος), πεθαίνει σαν σήμερα πριν από 40 χρόνια, κρεμώντας τον εαυτό του στο σπίτι της αδελφής του Sonny.

Ο Phil Ochs γεννιέται στις 9 Δεκεμβρίου του 1940 στο El Paso του Texas από μια μεσοαστική εβραϊκή, αλλά όχι θρησκευόμενη, οικογένεια. Ο πατέρας του, άνθρωπος απόμακρος που υπέφερε από κατάθλιψη και διπολική διαταραχή, πεθαίνει στις 30 Απριλίου του 1963 από εγκεφαλική αιμορραγία.

Ως έφηβος, ο Ochs εξελίσσεται σε διακεκριμένο κλαρινετίστα, αναδεικνυόμενος σε βασικό σολίστα του πανεπιστημιακού ωδείου του Ohio, πριν καλά καλά συμπληρώσει τα 16 του χρόνια! Οι μουσικές του επιρροές σύντομα επεκτείνονται στους Buddy Holly…

View original post 555 more words

κήπος

Posted: 10/04/2016 by vequinox in Literature

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

house3

Ι

τα θαμπά περιθώρια

χιλιόμετρα ολόκληρα

στο ραμμένο τους στόμα

στην ψυχή σου σφουγγάρι

κι όλο το νερό που κατάπινε

εκείνος ο κήπος

επιστρέφει στον ύπνο μου

ας πνιγώ

Πάσχα έρχεται

κλαψουρίζουν τα θράψαλα

γοερά στην κουζίνα

σαν ξυπνώ

ποτάμι νερό χύνεται απ’ το λάστιχο

κι η αυλή μας αστράφτει

καθαρή μες στον ήλιο

οι μπιγκόνιες αλλότριες

μαρτυράνε το χάδι

της

ΙΙ

κάμερα

χαμηλά στο φτερό

αφού γέρασε η πόλη και πέθανε γύρω μου

αφού γέρασε η πόλη και πέθανε μέσα μου

ας είναι τα μαλλιά της βρώμικα,

ας γυρίζει ακόμη τις νύχτες γυφτάκι

ως εκεί

που είπαμε να βαδίσουμε

με ένα κορδόνι

στο αριστερό στήθος δαγκωμένο

μετρώ,

τους νεκρούς

όπου σκοντάφτουμε σε κάθε πεζόδρομο

δίχως άγγελο φύλακα

δίχως χώρο-φύλακα

η γλυκιά νοσταλγία τους

στο μπαλκόνι που αγκύλωνε

τις χιονάτες γαρδένιες

αντιστρέφει το βλέμμα τους

στον κατάμαυρο τοίχο

μπλε βουνά που αγναντέψαμε

το έλασσον θέρος

ή την ίδια τη θάλασσα

View original post 68 more words

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

lloyd-stubber_untitled_2012-web[1]

Φτάσαμε νύχτα στου Φονιά, και δεν βρίσκαμε να κάτσουμε. Τα καθίσματα όπως στα παιδικά μας όνειρα, την εποχή που πηγαίναμε εκδρομές – περιπάτους, ή μετά την 28ή Οκτωβρίου, φίσκα.  Είπες: “– αμέσως θα βρω θέση, μην σε νοιάζει”, και έφυγες τρέχοντας προς την κουζίνα. Στο λεπτό ήρθε μια ψηλή σαύρα και μου κάθισε στο μέτωπο, το σημάδι της ανεβαίνοντας, ξεραινόταν σε λευκούς βοστρύχους (κράτησε ένα τέταρτο). Μετά μια μεσημβρινή Ιέρεια με ξυρισμένα φρύδια, μας πήρε από την είσοδο και μας έβαλε στην τζαμαρία, σ’ ένα στενό ένα επί ένα, ξύλινο τραπέζι. Μια μέδουσα μωβ, από τη μάνα της, μα τώρα φούξια, κατούραγε μάλλον πλαγκτόν, γιατί η θάλασσα στα βράχια φωσφόριζε αλίζαριν. Σε χάιδεψα στα μαλλιά, όπως είχες κουρέψει κοντό το σβέρκο, κι έπεσε μια τούφα βαριά μες στα μάτια σου, σαν ένα κομμάτι φρέσκο σαπούνι. Πώς μύριζε… Και πάλι άρχισε να βρέχει. Έξω από τα τζάμια, ασημένιες αθερίνες, κουνούσαν τα βράγχια…

View original post 222 more words