Cloe Koutsoubelis//Χλόη Κουτσουμπέλη

Posted: 08/04/2016 by vequinox in Literature

 

Cloe and Alexandra_cover_aug265

Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ

 

Το πλοίο είναι γεμάτο μετανάστες.

Φορούν τραγιάσκες και κοστούμια

που γυαλίζουν στους αγκώνες,

κοιτάζουν μία προκυμαία από σκόνη

και λευκά μαντήλια που ζωγραφίζουν το κενό.

Σε μιαν εξέδρα ένας βιολιστής

παίζει κόκκινο βιολί,

φορώ ένα μαύρο φουστάνι και δεν έχω μαλλιά,

κλαις και δεν ξέρω πώς να σ’ αγκαλιάσω,

σαν να διασχίζουμε τον χρόνο

σε έρημα πλοία φαντάσματα

που προσκρούουν συνέχεια σε παγόβουνα

μόνο και μόνο για να,

για να μην,

επειδή δεν γίνεται χωρίς

αλλά ούτε και με,

κι ο βιολιστής παίζει παράφορα βιολί

κι ενώ όλοι αρχίζουν να χορεύουν

μου κλείνει μυστικά το μάτι

ενώ πίσω στην πόλη,

τα ποντίκια μεταδίδουν την πανούκλα

που χωρίς να ξέρουμε

όλοι μας κουβαλάμε

μες στο πλοίο.

 

 

THE PLAGUE

 

Ship full of immigrants,

flat caps and suits with

shining elbows, they stare at the quay

white handkerchiefs paint the void

on the platform a violinist plays

his red violin. I have no hair. You

cry and I don’t know how to hug you

although we travel through time

phantasms on a deserted ship

always running against

submerged icebergs

just as to do so

just because they can

because it can’t be without

nor can it be with it and

the violinist becomes wild

and they all start dancing

he winks his left eye at me

while back in the city rats

spread the plague which without

knowing all of us bring to the ship

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s