Archive for 02/04/2016

Γιάννης Ρίτσος//Yannis Ritsos

Posted: 02/04/2016 by vequinox in Literature

Ritsos_front large

 

Ο ΧΟΡΟΣ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΟΧΙ  ΝΕΑΣ

 

Μη μου τα πεις. Άσε με να μαντέψω—λέει. Μαντεύω.

Πηδώ απ’ τόνα στ’ άλλο μπαλκόνι, κινώντας

μόνο τα δάχτυλα του ενός μου χεριού. Ξεκρεμώ

την άσπρη κουρτίνα. Τη ρίχνω στον ώμο μου.

Θυμάμαι πως είμαι ξυπόλητη. Αυτό μου δίνει

το αίσθημα του χορού. Χορεύω στον αέρα. Κοίτα.

Το αριστερό μου πόδι πιο ανάλαφρο. Το δεξί

πιο επιδέξιο,—ακολουθούμαι, κοίτα, και είμαι.

Κάθε σκοινί, στο τέλος του, άκρη-άκρη, πάντα

έχει έναν δύσκολο κόμπο για να μην ξεφτάει.

Έτσι δεν είναι και το απρόβλεπτο;— πάντα στο τέλος.

 

Νάταν να δίδασκα σε κάποιον αυτό το χορό.

 

 

 

DANCE OF A WOMAN NOT SO YOUNG

 

Don’t tell me. Let me guess – he says. I guess.

I jump from one balcony to the other, moving

only the fingers of one of my hands. I unhook

the white curtain. I place it on my shoulder.

I remember that I am shoeless. This gives me

the sense of dance. I dance in the air. Look.

My left leg is lighter. The right

more skillful – I follow myself, look, and I am.

Every rope at its end, right at its edge, always

has a tight knot so it doesn’t unravel.

Isn’t the unforeseeable the same way? – Always at the end.

 

I wish I could teach this dance to someone.

 

 

~Γιάννη Ρίτσου-Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

~Yannis Ritsos-Poems/Translated by Manolis Aligizakis

 

www.libroslibertad.ca

To Koskino

Νανούρισμα

Μες στου νεκρού το μάτι

κοιμούνται δέντρα και πουλιά.

Βγαίνουν με το φεγγάρι

τα παιδιά, λεν για τους ζωντανούς

μετρούν τα χρόνια·

φύλλα μασούν της λησμονιάς

και τραγουδάνε.

Τ’ ακούνε οι όμορφες, ξυπνούν

τ’ ακούνε οι κολασμένες, βγαίνουν κρυφά

στη μαύρη χλόη απάνω

τα κοιμούνται.

Μα οι μάνες που μαραίνονται

για τις χαρές δεν ξέρουν

του άλλου κόσμου.

***

Του λυπημένου

Σε φράχτη θα το δείτε το κεφάλι μου.

Σε καθαρή πετσέτα να το βάλετε

και να το πάτε.

Στάχτη και πριονίδι μη σκορπίσετε–

πίνουν το αίμα όχι τη φωνή του.

Δέστε το μαύρο άλογο που τρέχει

δέστε τ’ άσπρα φτερά του που χτυπούν·

κι ανοίξτε στη γριά με τ’ άγρια

δάχτυλα να μπήξει στο σανίδι

το καρφί της.

*Από τη συλλογή “Με των αλόγων τα φαντάσματα, Τυπογραφείο “Κείμενα’, Αθήνα 1985.

***

Α. Μάνθος

Όπου, στα 1923 ο επικυρηγμένος Θωμάς Γκαντάρας

ο ληστής, αποφασίζει να φωτογραφηθεί…

Ο φωτογράφος…

View original post 114 more words

Μικρό ελεγείο κάψας

Posted: 02/04/2016 by vequinox in Literature

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

xal

Ω να ‘ξερες! τι αποικίες κοσμοχαλασιάς
Τι υδράργυρος ζεστός για σένα γίνομαι
Καθώς εισβάλω στη μασχάλη σου
Καθώς πορθμεύω κάψες
Ω να ‘ξερες! πως καταλάμπουν τα τηλέτυπα στον Έβρο
Στην Κίμωλο πόσο θερμός υπήρξε ο Ιούλης
Πως πέρασε η λέξη πύρκαυλος ξυστά απ’ τα Εκβάτανα
Ρόγχος εραλδικός
Το θείο μπανιστήρι πως
μας ετρόχισε επάνω στα φραγκόσυκα
Πως ούρλιαξα, Μανούλα μου, αχ!
καθώς μου ξέσκιζαν τ’ απόκρυφα οι λύσσες
κι η φλέβα έσπαζε τον άξονα
εμού του ελάσσονος
που δεν εγεύτηκα
αρραβώνα με το δάχτυλο
χαλβά Φαρσάλων
στύση σπλαχνική

View original post

ήθος της πέτρας

Posted: 02/04/2016 by vequinox in Literature

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

Κάθε φθινόπωρο το χέρι μου βαραίνει,
και μια πέτρα ευθύνεται προς τη μαλακή της υπόσταση,
ενώ μιλώ,
η νύχτα διατηρείται,
και τ´άδεια δωμάτια με τα φώτα σβηστά, προστίθενται,
χρόνια ακούγονται τεθλασμένα, σαν κοριτσίσιο γέλιο,
κι ένα υδρόπτερο αναλύεται
σε μια θάλασσα από νέφτι.
Λέω,
– είναι καιρός πια, να γίνει
η ζωή μας αλήθεια,
το κρασί να μεγαλώνει
στο γυάλινο δέντρο του,
κι αβρά παλικάρια
να φυτρώνουν ελεύθερα,
δίχως τ´αυγά τους,
κατασκευασμένα,
ελαστικές σπερματίδες σε λανθάνουσες έλικες.
Στον τοίχο πικρή,
μια εικόνα της αγάπης -με
μαρτυρικά από τη βάφτιση -
εσωστρέφεται/
Εκείνες οι μέρες που χάθηκαν μέσα σου,
-τ´ορκίζομαι πάλι-
θα υπάρξουν ξανά,
στο δικό μου κορμί,
με δικά μου μετρήματα.
photo:

Pieter Hugo

Green Point Common, Capetown

2013

©Pieter Hugo

Courtesy Stevenson Gallery, Capetown/Johannesburg and Yossi Milo, New York

View original post